Η αγιότητα του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι για την εποχή μας «μέγα σκάνδαλο», αμφισβητείται από τους περισσότερους, ιδίως τους «μορφωμένους, διαβασμένους, και ψαγμένους» όπως οι ίδιοι θέλουν να αποκαλούνται.
Η επιχειρηματολογία τους βασίζεται στα διάφορα εγκλήματα που είχε διαπράξει στη ζωή του ο μεγάλος Αυτοκράτορας, πράξεις που δε συνάδουν με την αγιότητα όπως λέγεται.
Απ' την άλλη πλευρά διαπιστώνουμε πως ο Χριστιανισμός και ακόμη περισσότερο οι Ορθόδοξοι Έλληνες, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, τίμησαν ιδιαιτέρως αυτόν τον άγιο, χτίζοντας αμέτρητους ναούς προς τιμή του, δίνοντας στα παιδιά τους το όνομά του και πιστεύοντας στις μεσητείες του στο Θεό είδαν πολλές θαυματουργίες.
Πως όμως συμβαίνει να υπάρχουν τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου για το πρόσωπο του μεγάλου αυτού αγίου;
Πρέπει να τονιστεί πως όλο αυτό το θέμα δημιουργήθηκε στον τόπο μας μετά τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους και αυτό γιατί μέχρι τότε οι Έλληνες ζούσαν το εκκλησιαστικό γεγονός σε μια άλλη διάσταση.
Γνώριζε καλά ο Έλληνας στην πορεία του, όταν έκανε αυτοκρατορίες, αλλά και όταν ζούσε στη σκλαβιά, πως ο Χριστός τον καλούσε στη σωτηρία όχι για την επάρκεια, αλλά για την ανεπάρκειά του.
Η σωτηρία και ο αγιασμός του ανθρώπου δεν είναι ένας δικανικός τρόπος ζωής, μια αυστηρή εφαρμογή ενός εκκλησιαστικού δικαίου και στη συνέχεια μια επιβράβευση καλών πράξεων και αρετών, αλλά μια σχέση αγαπητική με τους άλλους και το Θεό, μια πορεία θεραπευτική που οδηγεί κάθε φορά σε ουσιαστικότερη σχέση με την α-λήθεια.
Στην εκκλησία του Χριστού ο μεγαλύτερος άγιος αισθάνεται ως ο μεγαλύτερος αμαρτωλός, η αμαρτία παύει να είναι ένα ηθικό παράπτωμα και γίνεται «αστοχία», ο άνθρωπος χάνει τον προορισμό του, το στόχο του, παύει να είναι σε σχέση με το δημιουργό του, με την ίδια τη ζωή.
Για να το καταλάβουμε αυτό ας σκεφτούμε λίγο το προπατορικό αμάρτημα, που στην ουσία του δεν ήταν ηθικό παράπτωμα, αλλά αυτή ακριβώς η διακοπή της σχέσης των πρωτοπλάστων με το Θεό, η αλλαγή της πορείας τους προς ένα αυτονομημένο τρόπο ύπαρξης.
Ετσι η αμαρτία βλέπουμε να αποκτά άλλο περιεχόμενο,οντολογικό, ανατρεπτικό για τους σημερινούς Έλληνες που έχουν επηρεαστεί από την Προτεσταντική Δύση με τις ηθικές προσταγές και αξιομισθίες.
Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία και σκέψη πέρασε με την ίδρυση του Έλληνικού κράτους και στους νεοέλληνες, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από τις ρίζες τους και κάνοντας τους προοδευτικούς, δίχως να το καταλαβαίνουν γίνονται συντηρητικοί και ανελεύθεροι.
Τι ποιό ανατρεπτικό γεγονός, που αγγίζει τα όρια του παραλόγου, από την είσοδο του ληστή στον παράδεισο;
Ο λόγος του Χριστού έφερε τα πάνω-κάτω στην ανθρώπινη οντολογία, εξαγιάζονται και γίνονται φίλοι Του οι ληστές και οι πόρνες και ακούνε τα φρικτά «ουαί» οι τηρητές του νόμου Γραμματείς και Φαρισαίοι.
Αυτό είναι το θεολογικό διάγραμα του Καινού Ευαγγελίου, του ορθόδοξου τρόπου ζωής και σκέψης που έζησε τούτος ο τόπος επί αιώνες, αλλά τώρα έχει εκλείψει.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα εννοήσουμε την αγιότητα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αλλιώς θα είναι για όλους μας... σκάνδαλο.
ENAΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Πολλά είναι τα γεγονότα των τελευταίων ετών στην πατρίδα μας που δεν έχουν νόημα και περιεχόμενο. Ενα απ' αυτά είναι η «Αφή» και η «παράδοση» της Ολυμπιακής Φλόγας, που είδαμε σήμερα στους δέκτες μας, προκειμένου να ξεκινήσουν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Στην αρχαιότητα η Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας ήταν ένα κορυφαίο συμβολικό γεγονός, που συνέδεε το Θεϊκό Φως που ειχε κλέψει ο Προμηθέας απ' το Δία, με την ευγενή άμιλλα των αγώνων. Ηταν η αποθέωση της Ελληνικής σκέψης, φιλοσοφίας και ανδρείας που έβρισκε καταφύγιο στα πεπαιδευμένα σώματα των αθλητών. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα συμβόλιζαν την αποπνευματοποίηση της ύλης, αλλά ταυτόχρονα ήταν και η αποθέωση της δύναμης και της ανδρείας του σώματος το οποίο ήταν το κατοικητήριο του πνεύματος και της ψυχής για τους αρχαίους προγόνους μας. Η ιερότητα των αγώνων φαινόταν απ' το σευβασμό που έδειχναν όλες οι Ελληνικές πόλεις διακόπτοντας κάθε εχθροπραξία κατά τη διάρκειά τους.
Νομίζω πως όλες αυτές οι προϋποθέσεις της τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων στις μέρες μας έχουν εκλείψει. Οι αγώνες έγιναν ένα εμπορικό γεγονός, η «ευγενής άμιλλα» ενισχύεται με απαγορευμένες ουσίες και η τελετή της «Αφής» μοιάζει με ένα κακόγουστο αστείο που προκαλεί «τον γέλωτα» να βλέπεις τους νεοέλληνες να κάνουν επικλήσεις στο «Θεό Απόλλωνα». Θα μου πείτε πως όλο αυτό έχει ένα συμβολικό χαρακτήρα... , μα γιαυτό ακριβώς πιστεύω πως η χώρα μας, τώρα μάλιστα που διαπομπεύεται, θα έπρεπε να αρνηθεί να δόσει τη Φλόγα στους «βαρβάρους», (βάρβαροι με την Ελληνική φυσικά και όχι υβριστική έννοια), και ας μην πραγματοποιούνταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η ας άλλαζαν όνομα... για να είμαστε συνεπείς με το Ολυμπιακό Ιδεώδες...
