Η ΑΤΡΑΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...

alt

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ


alt


Στα θεολογικά και φιλοσοφικά κείμενα συχνά συναντάμε την λέξη οντολογία, την καταλαβαίνουμε, την προσπερνάμε ή της δίνουμε τη σημασία που νομίζουμε, αλλά δεν παύει να είναι μια ελληνική λέξη θησαυρός, που αναλόγως προσδιορίζει τη φιλοσοφική ή τη θεολογική σκέψη. Το ον πάντα προσπάθησε να προσδιορίσει τη θέση του και την πορεία του στον κόσμο και την ιστορία, στην φυσική και μεταφυσική του διάσταση. Όταν το ον θέτει τον εαυτό του έναντι του όλου: των υπαρξιακών και μεταφυσικών γεγονότων και εννοιών, του θανάτου, του έρωτα και της ζωής, του πόνου και του Είναι, τότε κάνει οντολογία. Η οντολογία όταν γίνει λόγος και εκφρασθεί με λέξεις  γίνεται φιλοσοφία. Στην εντελέχειά της η οντολογία είναι θεολογία. Η θεολογία είναι η οντολογία όπου το ον σχετίζεται με τα άλλα όντα και το Είναι. Εκεί η οντολογία γίνεται τρόπος και εμπειρία. Η οντολογία ήταν πάντα ο στόχος της φιλοσοφίας, όπου το ον προσπαθούσε να προσδιορίσει και να σχετισθεί με το Είναι. Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια έγινε από τους έλληνες. Αλλά είναι γεγονός πως στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, πέραν της σημειολογίας τους, διακρίνουμε ένα αληθινό οντολογικό περιεχόμενο. Στη συνέχεια έχουμε τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Πατέρων όπου η οντολογία παίρνει σάρκα και οστά, γίνεται σύσσωμη στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Στους νεώτερους χρόνους, παρατηρούμε στα κείμενα των φιλοσόφων, απ' το Διαφωτισμό και μετά, να γίνεται μια οντική και οχι οντολογική προσέγγιση της ύπαρξης, ώσπου φτάσαμε στη διάσταση μεταξύ όντος και Είναι, με κορυφαία στιγμή, αυτής της Οντολογικής  Διαφοράς του Χαϊντεγκερ. Δυστυχώς η Δύση και κατά συνέπεια και ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος, δεν γνώριζε τη διαφορά ουσίας και ενέργειας, με αποτέλεσμα να περάσουμε στον Μετανεωτερική αδιάφορη εποχή, για την οποία θα μιλήσουμε τις επόμενες μέρες.

Χρόνης Μούτσης


alt


ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

alt

Oι μεγάλες Αλήθειες της πίστης μας, είναι σαν την τροφή, τροφή πνευματική, που όμως επειδή δεν τις γνωρίζουμε, μένουμε νηστικοί και αργοπεθαίνουμε στην κυριολεξία. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη γιορτή του Σταυρού που γιορτάζει και τιμά τόσο η εκκλησία. Ο σταυρός είναι κάτι παραπάνω από ένα σύμβολο. Ο σταυρός στην χριστιανοσύνη ταυτίζεται με την ζωή, (όπως είδαμε σε προηγούμενη ανάρτηση) την ελευθερία και τη σωτηρία. Πως γίνεται όμως να υπάρχει σχέση μεταξύ σταυρού, που είναι η απόλυτη ταπείνωση και καταισχύνη, με την ελευθερία;

Ο Θεός μας, το Υπερούσιο αυτό Είναι, που φανερώνεται στον κόσμο ως Τριάδα, σε μια σχέση αγάπης και αλληλοπεριχώρησης, δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο για να μετέχει της δικής Του δόξας και χαράς. Αυτή η "Αιτιώδης Αρχή" του δικού Του Θείου Είναι, αλλά και της εκ του μηδενός δημιουργίας των πάντων, μετά την αυτονόμηση του ανθρώπου, όπως λέμε την πτώση, που επέφερε την αμαρτία και τον θάνατο, πήρε την κοινή απόφαση ως Τριάδα, όπως έκανε και στη δημιουργία, (ποιήσωμεν...) να σαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος το δεύτερο πρόσωπο, ο Υιός και Λόγος, για να σώσει όπως λέμε τον άνθρωπο. Ο Χριστός προγνωρίζοντας το μαρτύριό Του, έκανε τέλεια υπακοή στον Πατέρα για χάρη μας, για τη μεγάλη αγάπη στο δημιούργημά του. Έτσι ανέβηκε στο σταυρό ο αθάνατος. Διότι στο Χριστό δεν υπήρχε η αναγκαιότητα του θανάτου. Η αμόλυντη ανθρώπινη φύση του Χριστού, ελεύθερη από το προπατορικό αμάρτημα, ήταν αθάνατη. Ήταν τέλειος θεός και τέλειος άνθρωπος, έτσι όπως ήθελε ο θεός τον άνθρωπο: να μετέχει της Θείας Δόξας, να γίνει "κοινωνός της Θείας φύσεως", κατά χάριν. Ο άνθρωπος Χριστός είναι το αρχέτυπο του ανθρώπου, είναι αυτό που πρέπει να γίνει ο άνθρωπος, είναι η πραγματική εικόνα που είχε συλλάβει για τον άνθρωπο ο Θεός. Αυτή την αμαυρωθήσα εικόνα του ανθρώπου ήρθε να επαναφέρει εις το αρχαίον κάλλος ο Χριστός.

Και καλά όλα αυτά, αλλά γιατί ο Θεάνθρωπος, ο Δημιουργός των πάντων και Παντοδύναμος θα έπρεπε να φέρει εις πέρας την αποστολή Του ανεβαίνοντας στο σταυρό; Αυτός που θα μπορούσε με ένα νεύμα του και μόνο να διαλύσει τα πάντα, να φέρει τα πάνω-κάτω, καταδέχτηκε τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο! (Βεβαίως εδώ, αλλά και σε όλο το σχέδειο της σωτηρίας, ο ανθρώπινος νους βρίσκεται άφωνος μπροστά στην άβυσσο της Θείας Βουλής, οι λέξεις  χάνουν το νόημά τους και υπερτερεί το μυστήριο).                                                                                                        

Ο Χριστός δεν υπέκυψε στο πειρασμό της δύναμης όπως του πρότειναν οι θεατές της σταύρωσης, αλλά υπέμεινε μέχρι το τέλος, κάνοντας όπως είπαμε υπακοή στον Πατέρα και αυτό διότι σεβάστηκε στον υπέρτατο βαθμό την ελευθερία του ανθρώπου, και όχι μόνο, αλλά θέλησε έτσι να μεταδόσει στον άνθρωπο μια θεία κατάσταση που να τον κάνει όμοιο με Αυτόν. Αυτή ήτην η κατάσταση της ελευθερίας. Λέμε πως ο Θεός είναι αγάπη, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, είναι και ελευθερία, ή καλύτερα: η αγάπη του Θεού είναι ελευθερία και αυτό είναι που κάνει το Θείο Είναι να υπερβαίνει τον εαυτό του, να είναι υπερούσιο, να θέτει τον εαυτό του όπως θέλει. Αυτή η κατάσταση της ελευθερίας κάνει και τον άνθρωπο υπερούσιο, να μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται και να υπερβαίνει την αναγκαιότητα της φύσης του. Γι' αυτό και ο Χριστός δεν χρησιμοποίησε τη δύναμη, διότι με το θάνατό του εγκαινίασε μια καινούργια εποχή, την εποχή του Παρακλήτου, του Αγίου Πνεύματος. Η εποχή των θρησκειών με το "τετέλεσται" του Κυρίου στο σταυρό έλαβε τέλος. Ο Θεός έπαψε πλέον να είναι ένα εξωτερικό θρησκευτικό γεγονός. Ακόμη έπαψε να ενεργεί και ως Θεός της Παλαιάς Διαθήκης και έγινε ο Θεός "ο εντός ημών," ο Παράκλητος που ενεργεί μυστικά στην ψυχή που ελεύθερα τον καλεί.  

Τα θέματα όμως που ανοίγουμε είναι πολλά... και θα τα δούμε σιγά-σιγά...

Χρόνης Μούτσης                        14/09/2014  -  του Σταυρού  -  


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ


 alt


ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗ


alt


Εμείς οι χριστιανοί προσκυνώντας τον Τίμιο Σταυρό  καταφάσκουμε στην «σταυρική ζωή» που ο Χριστός ευαγγελίζεται και μας προτείνει. O σταυρός του  Χριστού είναι δρόμος, είναι «η οδός», είναι πορεία ζωής που ο Ίδιος βάδισε και μας πρότεινε να βαδίσουμε και εμείς. Ο σταυρός δεν είναι κόσμημα, folklore και στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα ιερό σύμβολο όπως τόσα άλλα. Η Βασιλεία του Θεού δια του Υιού Του και ο παράδεισός Του, γίνεται  ο σταυρός Του και μόνο σταυρωμένοι είναι δυνατόν να τη ζήσουμε. Ο Χριστός μας το είπε κατηγορηματικά: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».  O Σταυρός του Χριστού είναι η  «εκοπή του ιδίου θελήματος»  και η αποδοχή του θελήματος  Εκείνου, με ότι αυτό συνεπάγεται, δίχως όρους και προυποθέσεις.  Η ζωή που μας προτείνει ο Χριστός είναι η ζωή που ο  Ίδιος έζησε. Ζωή δηλαδή απεριόριστης αγάπης προς τον Θεό Πατέρα και προς τους ανθρώπους, που φτάνει στην τέλεια αυταπάρνηση.  Είναι μια πορεία αυτοεξουθένωσης και απάρνησης του «εγώ» μας με όλα τα «θέλω» του και τις επιθυμίες του. Αυτός ο τρόπος ύπαρξης όμως οδήγησε τον Χριστό στο σταυρό και για όποιον τον ακολουθεί σημαίνει την ηθελημένη είσοδός του στην προσωπική του Γεθσημανή, δηλαδή στην άνεφ όρων άφεση στη Θεία θέληση. Τα λόγια του Κυρίου:  «Πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ' ως συ» γίνονται και δικά μας,τα λέμε κι εμείς μέσα απ'τον κήπο της προσωπικής μας Γεθσημανής. Έτσι, ζητούμε από το Χριστό, να γίνεται και να συμβαίνει στη ζωή μας, ότι και όπως  Εκείνος θέλει, και αν χρειαστεί ας μας ανεβάσει και στο σταυρό. Πρέπει να δείξουμε στο Θεό ότι ήμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το θέλημά Του, όπως ο Χριστός στη Γεθσημανή. Αυτή η πορεία προς το «εκούσιον πάθος» κάνει τον άνθρωπο Χριστοάνθρωπο, Θεοειδή, ζωντανή μαρτυρία Εκείνου, που μπορεί να οδηγήσει και στο πραγματικό μαρτύριο. Ένας  «άγιος Γέροντας»  μου έλεγε προ ετών πως:  «Όσο πιο πολύ προχωρά ο άνθρωπος στην πνευματική ζωή, με τόσο μεγαλύτερο μαρτυρικό θάνατο θα φύγει. Ο θάνατος δείχνει την πνευματική μας στάθμη».  Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως ο Σταυρός υπό αυτές τις προϋποθέσεις είναι ο μόνος πραγματικός δρόμος που οδηγεί στο Πάσχα και την Ανάσταση. 

 Χρόνης Μούτσης 


alt


Το ''Γενέσιον της Θεοτόκου'' και η ελευθερία.


 alt

Αύριο γιορτάζουμε το ''Γενέσιον της Θεοτόκου'',  δηλαδή τα γενέθλια της Παναγίας μας. Ακούγεται και λίγο παράξενο αυτό, η εκκλησία να γιορτάζει γενέθλια. Το κάνει όμως για τρία πρόσωπα: το Χριστό, τον Πρόδρομο και την Παρθένο Μαρία, τη Θεοτόκο. Η γέννηση της Μαρίας είναι ότι πιό μεγάλο, ότι πιό συγκλονιστικό έχει να δείξει η κτίση. Έκανε πραγματικότητα την προαιώνια ''Θεία Βουλή'' στον κόσμο. Και το έκανε αυτό κάνοντας χρήση της ελευθερίας της. Με την ίδια ελευθερία που η Εύα κινήθηκε αυτόνομα και διάλεξε το κτιστό αντί του ακτίστου, το θάνατο αντί της ζωής, εμπλέκοντας έτσι την κτίση, τον άνθρωπο, γιατί όχι, ακόμα και το Θεό, σε μιά τραγωδία, σ' αυτή την τρομερή ''τραγωδία της ελευθερίας'' και του μηδενός, που τόσο πόνο έφερε στην ύπαρξη, η αγνή Μαρία, ήρθε, και ένωσε τα διεστώτα: το κτιστό με το άκτιστο, τον άνθρωπο με το Θεό και έδωσε ένα τέλος, μιά λύση, στην δίχως τέλος ανθρώπινη τραγωδία.

Έτσι, το ''Γενέσιον της Θεοτόκου'', γίνεται γενέσιο του κόσμου, ενός κόσμου άλλου, κόσμου της Χάριτος και της αθανασίας. Η εκκλησία αυτή τη μέρα γιορτάζει τα γενέθλια ενός νέου ανθρώπου, του Θεανθρώπου που έκανε πραγματικότητα η Μαρία. Τα γενέθλιά της, είναι γενέθλια όλων εκείνων που συσσωματώνονται στη νέα ζωή, στη νέα ύπαρξη και κοινωνία που Εκείνη γέννησε: ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Χρόνης Μούτσης


alt


ΜΙΑ ΕΛΕΓΕΙΑ...


Μια ελεγεία στην Κούλα...


alt


Η ΕΥΜΟΡΦΗ «ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ»

Την κόρη την πεντάπλουμη, μη τη ζητάτε στους λουλουδιαστούς τους κάμπους, μήτε στις δροσερές πηγές, στους λόγγους και τα όρη.  Ούτε  στου θεριστή τα χρυσαφένια στάχυα και στου Διονύσου τις μεθυστικές του τρυγητού ημέρες θα τη βρείτε. Μες τις καρδιές ζητήστε την, εκείνων που αγαπούν. Κοιμάται η αγαπημένη, χαρούμενη, αναπαυμένη, σε ζεστή αγκάλη, άγια, μητρική. Στον κόσμο των Αγγέλων, γίνεται χαρά μεγάλη, προσευχητική. Ο χάρος την εκαρτέραγε, τα σκοτεινά παλάτια να στολίσει. Εζήλεψε την προκοπή, την ευμορφιά, τη νιότη. Κι εκείνη καρτερικά τον επερίμενε, με περισσό το θάρρος, το ποταμό Αχέροντα που τα νερά του μάζεψε την κόρη να μην βρέξει, επήγε να διαβεί.   Αφήκε σπλάχνα, κι άλλους αγαπημένους, στων αρχαγγέλων τις γιορτές γιατ' ήταν καλεσμένη, κι εστόλισε του Παραδείσου τις γωνιές. Λευκές ψυχές, αμάραντα λουλούδια οι ευχές της, φεγγοβολούν, τον κόσμο ομορφαίνουν...

Χρόνης Μούτσης


alt



Η Πεντηκοστή γεννά μια καινούργια Οντολογία μεταξύ όντος και Είναι...

alt 


Ο Heidegger τον περασμένο αιώνα διατύπωσε την «Οντολογική Διαφορά μεταξύ όντος και Είναι». Καθόλου τυχαία βέβαια. Ήταν αυτός ο εκφραστής μιας ολόκληρης περιόδου της ιστορίας του πνεύματος. Η Οντολογική Διαφορά του H. είναι η αιχμή του δόρατος της φιλοσοφίας και της λογικής του όντος.  Μετά τόσες και τόσες περιπέτειες, απ' το σκοταδισμό στο Διαφωτισμό και τον Ιδεαλισμό, το ανθρώπινο ον, μη βρίκοντας άκρη στην αναζήτηση του Είναι, βρίσκεται εξώριστο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Ο άνθρωπος είναι ξένος (Καμύ)μεσα στον εχθρικό κόσμο που τον περιβάλλει. Το παράλογο του πόνου και του θανάτου απειλεί την ύπαρξή του. Για να αντιμετωπίσει ο νοήμον άνθρωπος αυτή τη φοβερή απειλή, προσπάθησε να προσδιορίσει τη σχέση του απέναντι στον κόσμο και το Είναι. Μια πιθανή κατανόηση του Θείου Είναι, ως γεννεσιουργού αιτίας των πάντων, θα κάλυπτε αυτή την απειλή του μηδενός και του αφανισμού του όντος. Η ιστορία της σχέσης όντος και Είναι ξεκινά απ' την αρχαία ελληνική σκέψη με πρώτους τους  Ίωνες και Ελεάτες φιλοσόφους και με κύριους εκφραστές τους:  (Ηράκλειτο - Παρμενίδη), για να γίνει ένα ολοκληρωμένο διπολικό φιλοσοφικό σύστημα των δυο κορυφαίων ελλήνων φιλοσόσων: (Πλάτωνα - Αριστοτέλη).

 

Ο Heidegger λοιπόν λέει πως το «ον» είναι διάφορο του «Είναι». Υπάρχει μεταξύ τους μια «Οντολογική Διαφορά» που κάνει αδύνατη κάθε γνώση και σχέση του «Είναι» απ΄το πεπερασμένο «ον». Αυτή είναι και η καταδίκη του όντος, ο περιορισμός του και το πεπερασμένο της υπάρξεώς του. Ο άνθρωπος είναι πεπερασμένος διότι έχει αποκοπεί απ΄το άπειρο «Είναι», που είναι το μόνο που θα μπορούσε να διευρύνει την ύπαρξή του και να του χαρίσει την ελευθερία και την αθανασία. Ο H. δεν παραγνωρίζει την ιστορικότητα του όντος. Όλα συμβαίνουν μέσα στο χρόνο και τον χώρο. Γι αυτό και αναφέρεται στο ον και στο Είναι ως: Sein «Είναι» και Da-sein «εδώ-είναι». Το «εδώ-είναι» είναι ο άνθρωπος, το συγκεκριμένο ον μέσα στο χώρο και το χρόνο, σε αντίθεση με το άπειρο «Είναι». Η Οντολογική διαφορά των δύο υφίσταται μέσα στην ιστορία του πνεύματος και του κάθε όντος, κάθε ανθρώπου ξεχωριστά στο διάβα της ζωής του, στην πορεία του προς την ωριμότητα.

 

Σε σχέση όμως με τα παραπάνω, μέσα στην ιστορία έχει συμβεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός πού άλλαξε την Οντολογία και ακόμα περισσότερο εξάλειψε την «Οντολογική διαφορά όντος και Είναι». Το ακατάλυπτο «Θείον Είναι», η «προαιώνιος Αλήθεια», που με τόση αγωνία αναζητούσαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι, ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού. Αυτός που είπε στον Μωυσή: «Εγώ ειμί ο Ων», (Εγώ είμαι το Είναι), ο Θεός Λόγος, ήρθε στον κόσμο και ενώθηκε με την φύση μας. Κάθε απόσταση, κάθε εμπόδιο στη γνώση του Θείου Είναι έχει εξαληφθεί. Αυτή η καινούργια περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητος ξεκινά με την τελείωση του έργου Εκείνου πάνω στο σταυρό. Με το: «Τετέλεσται» του Κυρίου ξεκινά η ζωοποίηση της ανθρωπότητος. Αρχίζει η εποχή του Παρακλήτου. Σας συμφέρει να φύγω έλεγε ο Χριστός στους μαθητές Του, γιατί τότε θα έρθει Εκείνος, «ο Παράκλητος», το Πνεύμα το Άγιο, που θα σας οδηγήσει εις όλη την Αλήθεια. Αυτό συνέβει έκεινη την τρομερή και ακατανόητη ημέρα της Πεντηκοστής. Ο Παράκλητος κατέρχεται και ενοικεί μέσα στον κόσμο, όπου ποτέ πριν δεν ήταν παρών. Εκείνη την ημέρα, η Αιώνια ζωή, το Θείο Είναι, αποκαλύφθηκε εδώ στη γη και ένωσε τα διεστώτα. Οι ουρανοί , τα σύμπαντα ολόκληρα, τα νοητά και α-νοητά γέμισαν με την ενέργεια Εκείνου. Ο κόσμος έπαψε να είναι φυλακή και ο άνθρωπος έπαψε να νιώθει «ξένος» πάνω σ'αυτόν. Μια καινούργια Οντολογία γεννιέται...

Χρόνης Μούτσης


alt


ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ...

 

alt



Κόσμοι παράλληλοι. Δεν βρίσκονται  σε παράλληλα σύμπαντα, ούτε σ' άλλους πλανήτες.  Είναι  γύρω μας, είναι συγκατοικοί μας. Ο καθένας  κι ένας κόσμος, που κινείται στο δικό του σύμπαν, στο δικό του χρόνο, στο δικό του παρών.  Είμαστε όλοι εμείς. Είναι θαυμαστό. Ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη, είτε βασιλιάς - είτε ζητιάνος, είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Σκέφτεται με τον δικό του τρόπο. Έχει την δική του πνευματική και διανοητική ηλικία. Είναι τόσες και τέτοιου είδους οι μεθηλικιώσεις των κοινωνιών και του κάθε ενός μας, στο διάβα της ζωής, που κάνει πολύ διακριτή τη διαφορετικότητα, αλλά και αδύνατη την ταύτιση. Εκείνος που συμπορεύεται με τον κάθε άνθρωπο και την κάθε κοινότητα, είναι ο Χριστός και οι άγιοί του. Ο Κύριος των όλων, ο παντοδύναμος και αναμάρτητος, γίνεται συνοδοιπόρος όλων. Δεν κάνει διακρίσεις. Μπαίνει στο χώρο και τον χρόνο του κάθε ενός και τον εξαγιάζει. Ήδη με την ζωή Του πάνω στη στη γη, ο τέλειος άνθρωπος  Χριστός, έχει πατήσει πάνω σε κάθε πιθανή υπαρξιακή κατάσταση που μπορεί να υπάρξει κανείς και την έχει Χριστοποιήσει. Μας άφησε έτοιμο δρόμο, ίχνη, "τορό", πάνω στον οποίο μπορούμε να πατάμε για να τον συναντήσουμε. 

Χρόνης Μούτσης



alt

 


Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ



alt


Η Αγία Αικατερίνη είναι πολύ προσφιλής και αγαπητή στο λαό για το μαρτύριό της, αλλά λίγοι γνωρίζουν την συμβολή της στη σύζευξη  των Ελληνικών γραμμάτων με τον Χριστιανισμό. Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια,  είχε πλούσια και ευγενική καταγωγή, με φυσικό κάλλος και μεγάλη μόρφωση. Σπούδασε σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής της, φιλοσοφία,  ποίηση,  ρητορική,  ιατρική και μιλούσε  πολλές ξένες γλώσες. Γνώριζε  Όμηρο, Πλάτωνα,  Αριστοτέλη,  αρχαίους ποιητές και γενικά όλη τη θύραθεν παιδεία. Η ομορφιά, η ευφυϊα, η ευγενική καταγωγή, τα πλούτη και η μόρφωση έκαναν την Αικατερίνη περιζήτητη νύφη,  εκείνη όμως απέριπτε όλους τους υποψήφιους γαμπρούς γιατί τους θεωρούσε κατώτερούς της. Οι θρύλοι και οι παραδόσεις που σχετίζονται με το πρόσωπο τής Αγίας είναι πολλοί και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, όπως πχ όταν η μητέρα της έβλεπε πως η κόρη της απέριπτε όλους τους νέους και με το φόβο μήπως μείνει ανύπαντρη, απευθύνθηκε σε έναν άγιο ασκητή της εποχής,  τον Ανανία. Εκείνος  μίλησε στην νέα για κάποιον νέο πολύ ανώτερό της, απαράμιλλης ομορφιάς, γνώσης και αρετής και κέντρισε με τους λόγους του το ενδιαφέρον της όμορφης και πανέξυπνης νέας. Το βράδυ είδε στον ύπνο της την Παναγία να της φορά στο χέρι δαχτυλίδι και να της συστήνει τον Υιό Της ως τον νέο εκείνο για τον οποίο της μίλησε ο ασκητής. Όταν ξύπνησε είδε έκπληκτη στο χέρι της το δαχτυλίδι που της έδωσε η Παναγία και αυτό στάθηκε η αφορμή  να στραφεί προς τον Χριστιανισμό, να εμβαθύνει στη νέα πίστη, να μελετήσει  τα Δόγματα, να αγαπήσει με όλη τη ύπαρξή της τον Χριστό και να διακηρύττει παντού τη Θεότητά  Του. Όλα αυτά αποτέλεσαν την αφορμή να διωχθεί  από τον Έπαρχο της Αιγύπτου Μαξιμίνο. Η Αγία μαρτύρησε, βασανίστηκε στον φοβερό τροχό και μετά από φυλάκιση και πολλές κακουχίες αποκεφαλίστηκε. Το σκήνωμά της Άγιοι Άγγελοι το μετέφεραν στο όρος Σινά και βρέθηκε τέσσερις αιώνες αργότερα από έναν ασκητή.


alt


Ένα σημαντικό περιστατικό του βίου Της ήταν ο διάλογος της Αγίας  με πενήντα σοφούς της εποχής τους οποίους είχε καλέσει ο Μαξιμίνος να κάνουν μαζί Της έναν δημόσιο διάλογο σε θέματα πίστεως και να αποστομώσουν την Αγία. Το αποτέλεσμα αυτής της κουβέντας,  ήταν οι πενήντα φιλόσοφοι να πεισθούν από την Αικατερίνη, που αποδείχτηκε πιό σοφή από εκείνους, για την αλήθεια της Χριστιανικής πίστης και την Θεότητα του Χριστού και να ζητήσουν να βαπτισθούν. Αυτό είναι ένα σημαντικό γεγονός που καταξιώνει τον ανθρώπινο λόγο και καταδικάζει κάθε Μανιχαϊστική αντίληψη για την ανθρώπινη γνώση,  την Φιλοσοφία και εν γένει την Ελληνική παιδεία. Ίσως αυτή η μεγάλη αγάπη της Αγίας στα Ελληνικά γράμματα να είναι μια ακόμη αιτία για την αγάπη που τρέφει ο λαός μας στο πρόσωπό Της  ώστε να χτίζει παντού εκκλησιές στη χάρη Της. Το όνομα της Αγίας Αικατερίνης  ήταν το πρώτο όνομα αγίου που άκουγα μικρός από τη μάνα μου και μια ακόμη ενάρετη και βασανισμένη γυναίκα, που την επικαλούνταν και ζητούσαν κάθε μέρα τη βοήθειά Της, διότι στο χωριό μου το Οινοχώρι Φωκίδος είχαμε την Εκκλησιά Της. Να έχουμε την ευχή Της και την ευλογία Της.

Χρόνης Μούτσης


  Tumblr_lyaei4tazs1qzmxzao1_500_large

ΠΑΙΑΝΙΑ  24  ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ  2012



ΤΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


alt


Ως θνητοί, οι περισσότεροι άνθρωποι ζούν και αντιλαμβάνονται το χρόνο ως τον μέγα εχθρό. Αντιλαμβάνονται το χρόνο με την αρχαιοελληνική έννοια. Ο χρόνος υπ΄αυτή την έννοια είναι ο Κρόνος που κατασπαράζει τα παιδιά του, που οδηγεί την ύπαρξη στον αφανισμό. Αυτή είναι η οριζόντια βιοτή του χρόνου που έχει αρχή και τέλος, ξεκινά με τη γέννηση και καταλήγει στο θάνατο. 

Είναι ο "θνήσκων χρόνος". 

Ας τον ονομάσουμε έτσι, γιατί είναι βουτιγμένος στο θάνατο. Περιβάλλεται απ΄αυτόν και ότι περιβάλλει καταλήγει στο μηδέν και την ανυπαρξία. Και ο ίδιος είναι «θνήσκων» διότι καταργεί τα όντα που τον συνειδητοποιούν. Άρα, με την τελευτή τους παύει να υφίσταται και αυτός.


Οι αρχαίοι πρόγονοί μας μελετώντας το παράλογο του θανάτου και προσπαθώντας να δώσουν μια διέξοδο, επινόησαν την πραγματικότητα ενός άλλου κόσμου πιό αληθινού απ΄τον δικό μας. Ας μην ξεχνάμε βέβαια πως όλα αυτά γίνονται πριν την έλευση του Θεανθρώπου. Τότε ήταν αδύνατο στον φιλόσοφο νου να αποδεχτεί την ανάσταση των νεκρών. Άρα, ένας κόσμος που οδηγείται στον θάνατο, δεν μπορεί να είναι και πραγματικός. Έτσι επινοήθηκε ο κόσμος των Ιδεών. Ένας κόσμος ιδεατός μέσα στον "Θείο Νου" απ΄όπου ξεκινούν τα πάντα, όλη η δημιουργία και οι ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες πέρνουν τη σωματικότητα και ρίχνονται σ΄αυτόν εδώ τον κόσμο, για να επιστρέψουν ξανά στη θεία μακαριότητα μετά το θάνατο.


Αξίζει εδώ να τονισθεί, πως και ο Χριστιανισμός, κυρίως ο Δυτικός, αλλά και οι σημερινοί Ορθόδοξοι Έλληνες,είναι προσκείμενοι περισσότερο σ΄αυτές τις ιδέες του Πλάτωνα και των Νεοπλατωνικών παρά στο "νέο κήρυγμα" της Ανάστασης των νεκρών.


Ο Χριστός εξαγίασε το χρόνο. Μπήκε στο χρόνο και έκανε όλες τις στιγμές του ιερές. Ο "Άνθρωπος Χριστός" έζησε όλη τη ζωή Του ως Θεάνθρωπος.Ιεροποίησε την κάθε στιγμή. Έτσι ο χρόνος, δηλαδή ο Χριστοχρόνος, παίρνει για τον άνθρωπο Οντολογικές διαστάσεις,τον συνδέει με τον δημιουργό του χρόνου, το Χριστό. Ζώντας ο κάθε άνθρωπος τις στιγμές του, τις περιστάσεις του, όπως τις είχε ζήσει ο Χριστός, Χριστοποιείται. Δεν υπάρχει στιγμή, κατάσταση και περίσταση, που να μην την έχει εξαγιάσει ο Χριστός με τη βιοτή Του.Μόνο την αμαρτία δεν εξαγίασε, μόνο τον χρόνο της αμαρτίας δεν έζησε ο Κύριος, γιατί ήταν αναμάρτητος. Όλα τα άλλα τα Χριστοποίησε, τα έκανε δικά Του: Τον πόνο, τον εμπαιγμό, τις κατηγορίες, την απόρηψη, το μαρτύριο, την φτώχεια, την ξενιτεία, την καταισχύνη, την Θεοεγκατάληψη, ακόμα και τον σταυρικό θάνατο, αλλά και την προσευχή, την νηστεία, την σωφροσύνη, την υπακοή στον Πατέρα, τη Θεία ζωή... 

Έτσι ο άνθρωπος που ζει σε κάποια απ' αυτές τις καταστάσεις, σε κάποια απ΄αυτές τις περιστάσεις, συνειδητά ή ασυνείδητα, Χριστοποιείται και εξαγιάζεται. Μιμείται τον Κύριο του χρόνου και όλων των περιστάσεων της ζωής. Τότε συμβαίνει το παράδοξο: ο χρόνος γίνεται φίλος. Ο άνθρωπος, είτε το καταλαβαίνει-είτε όχι, πατά πάνω στο Θείο χρόνο. Ξεπερνά το αδιέξοδο του αφανισμού που φέρνει ο θάνατος και ζωοποιείται ζώντας στις διαστάσεις του Θείου Χριστοχρόνου. Έτσι ο χρόνος ερμηνεύεται διαφορετικά στη βιοτή του καθενός. Δεν είναι ίδιος για όλους.

 Ο καθένας ζει τον δικό του χρόνο...


Χρόνης Μούτσης 


alt 

           


Ο γιδοβοσκός

 

alt



 Στα ριζά των δέντρων τ' αρχαία μονοπάτια,                                       η     χλωρασιά, τα μούσκλια.

 Πιό κει στο ξέγναντο, κατάκορφα στη ράχη

 στέκει καλύβα κλαδωτή στης βαλανιδιάς το γέρμα.

 Του γέρο-Τρόκα η μορφή, γιδοβοσκού του Ομήρου,

 να σαλαγά το θάνατο μες του κρασιού τη ζάλη

 μ' ακολουθεί... στου πανηγυργιού τους ήχους.

 Κραυγή θεριού ανήμερου γινόταν ο χορός του.

 Τον Μελανθέα εκάλαγε να σταυρωθεί μαζί του

 για μιας γυναίκας τη ματιά τη λάγνα που ποθούσε!

Χρόνης Μούτσης



Φωτογραφία: ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ .... ... δεν έχει ανάγκη από λόγια!!


ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΟΛΟΙ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΜΕ...


alt


Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος,

Τότε τον Άδην ενέκρωσας τη αστραπή της Θεότητος,

Ότε δε και τους τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας,

Πάσαι αι Δυνάμεις των επουρανίων εκραύγαζον:

Ζωοδότα Χριστέ ο Θεός ημών, δόξα Σοι.

 

Εμβαθύνοντας στο το μέτρο του δυνατού στις αλήθειες των λόγων του Κυρίου και των των λειτουργικών κειμένων, φρονώ, πως ενισχύεται η πίστη μας και ελευθερωνόμαστε απ΄τα δίχτυα της λογικής και του κόσμου. Τότε οι θείες αλήθειες γίνονται τροφή και αποτελούν πηγή μεγάλης χαράς και ελπίδα νίκης κατά του θανάτου απ΄αυτή τη ζωή. Ας δούμε λίγο και το παραπάνω Αναστάσιμο απολυτίκιο με αυτή την προοπτική.

«Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος...»   Λέμε: Ο Χριστός είναι η Όντος Ζωή. Είναι ο σαρκωμένος Λόγος που με το θάνατό Του νικά το θάνατο. Για να δούμε τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς: Ο Θεός λοιπόν γίνεται πραγματικός άνθρωπος και παίρνει την ανθρώπινη φύση, χωρίς όμως το προπατοτικό αμάρτημα. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, διότι ο άνθρωπος Χριστός είχε αμόλυντη την ανθρώπινη φύση Του και ως εκ τούτου, η ανθρώπινη φύση του Χριστού, δεν τελούσε υπό το καθεστώς της αναγκαιότητος του θανάτου. Ο Χριστός δηλαδή, δεν ήταν αναγκαίο να πεθάνει και «κατήλθε προς τον θάνατον», εκούσια, απ΄την μεγάλη Του αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Χριστός που ήταν «η ζωή η αθάνατος» κατέβηκε στον Άδη και «ενέκρωσεν τον Άδην». Ο Άδης, μέχρι να κατέβει εκεί η ψυχή του Θεανθρώπου, είχε εξουσία πάνω στις ψυχές των ανθρώπων. Οι ψυχές ζούσαν αυτή την κατάσταση του Άδη δίχως νάχουν διέξοδο. Είχαν χάσει τη δυνατότητα που τους είχε δοθεί νά΄ναι με τα σώματά τους. Να πληρεί το ένα-το άλλο. Το ένα, να είναι η εντελέχεια του άλλου. Σ' αυτή την κατάσταση, της σκιάς και του θανάτου, είχε χαθεί η ελπίδα της Ανάστασης. Ακόμη και οι Δίκαιοι, που δεν ευρίσκονταν σε κολάσιμη κατάσταση, είχαν χάσει την Οντολογική δυνατότητα της Ανάστασης και της ένωσης με τα σώματά τους. Μέχρι που ο Άδης δέχτηκε στα σπλάχνα του τον Θεάνθρωπο, τον σεσαρκωμένο Λόγο που έφερε την ανακαινισμένη ανθρώπινη φύση, στην οποία πλέον είχε εκεντριστεί όλη η ανθρωπότητα. Τι σήμαινει αυτό; Η μη αναγκαιότητα του θανάτου που υπήρχε στον Κύριο πέρασε στην ανθρώπινη φύση, πέρασε σε όλους τους ανθρώπους. Ο Χριστός Αναστήθηκε και αναστήθηκε μαζί Του και το σύνολο της ανθρωπίνης φύσεως «Ότε δε και τους τεθνεώτας εκ των καταχθονίων ανέστησας». Η αποκατάσταση της φύσεως ήρθε. Η Ανάσταση πλέον δόθηκε (και θα δοθεί) σε όλους ως δωρεά, όχι όμως και η σωτηρία, αλλά αυτό θα το δούμε κάποια άλλη στιγμή. 

Xρόνης Μούτσης


alt

 


Σπληνάντερο... ο πιό νόστιμος μεζές!


alt


Ελάτε να φτιάξουμε το πραγματικό σπληνάντερο. Εγώ έμαθα την τέχνη του από έναν «μπάρμπα μου» στο χωριό μου στη Ρούμελη που είχε μαγαζί. Και για όσους δεν ξέρουν, «μαγαζί» κατά το νεωτερικότερον σημαίνει «τα πάντα όλα», δηλαδή από καρφίτσα ... μέχρι σπηνάντερο. Για να το φτιάξουμε χρειαζόμαστε : μία μπόλια, μία συκωταριά, εξη-επτά σκελίδες σκόρδα, αλατοπίπερο και ένα έντερο. Ο χασάπης που εμπιστεύεστε ξέρει και θα σας δώσει το κατάλληλο έντερο.


 Πλένουμε καλά καλά το έντερο και το βάζουμε σε ένα σουρωτήρι να στραγγίζει. Βάζουμε πάνω στο τραπέζι μας μια λαδόκολα και απλώνουμε πάνω τη μπόλια. Κόβουμε με ένα ψαλίδι σε στενές λωρίδες (τόσο στενές όσο ένα δάκτυλο η κάθε μια) την καρδιά, το συκώτι και τη σπλήνα. Αυτές τις τρεις λωρίδες τις απλώνουμε πάνω στη μπόλια. Τώρα εδώ χρειάζεται προσοχή διότι εξαρτάται και η επιτυχία του έδεσματός μας. πρέπει να περάσουμε την τυλιγμένη μπόλια με το περιεχόμενό της στο έντερο. Να τι κάνουμε: Παίρνουμε το έντερο απ' τη στενή του πλευρά, βάζουμε την άκρη του λίγο προς τα μέσα και βάζουμε εκεί την άκρη της τυλιγμένης μπόλιας σπρώχνοντας προς τα μέσα. Το έντερο σιγά-σιγά καλύπτει τη μπόλια και έρχεται τα μέσα-έξω. Η μπόλια γλυστρά μαζί με την άκρη του εντέρου προς τα μέσα, στο ίδιο το έντερο. Στο τέλος περνά όλη η μπόλια και το έντερο έχει γυρίσει όλο απ' την ανάποδη. Η λεία πλευρά του είναι τώρα απ' έξω.

Το σπληνάντερό μας είναι έτοιμο για ψήσιμο στη σούβλα ή στο φούρνο. Αν το βάλετε στο φούρνο βάλτε από κάτω κληματόβεργες ή σχάρα και τυλίξτε το σε λαδόκολα ή αλουμινόχαρτο για να μην σας καεί, στο τέλος όμως  ξετυλίξτετο  και να το αφήστετο να ξεροψηθεί.                            

Καλή σας όρεξη .... και τω Θεώ Δόξα!!!

Χρόνης Μούτσης


alt


Η μετανοούσα πόρνη και εμείς...

alt


"H πόρνη μετά δακρύων, καταφιλούσα τους αχράντους σου πόδας... εξέχεεν το μύρον...»  


Η πόρνη του τροπαρίου αγάπησε πολύ και αυτή η αγάπη ήταν ο καρπός της που την ένωσε με το Χριστό, σε αντίθεση με τον παραβολικό χαρακτήρα του Ευαγγελίου της «ξηρανθήσης συκής» που δεν έφερε καρπό, ή των μωρών παρθένων, που ενώ νίκησαν την φορά της φύσεως έμειναν εκτός του Νυμφώνος. Είναι οι δυό διαφορετικές θεωρήσεις, απ'τη μια η πόρνη, «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», που όμως διέσωσε μέσα της αυτή την ερωτική φορά και όταν βρέθηκε μπροστά στον Νυμφίο Χριστό δόθηκε σ' αυτόν δίχως όρια, ερωτικά, παράφορα.

Απ' την άλλη ο πιστός τιρητής του νόμου, ο θρησκευόμενος. Αυτός που δεν ζει, αλλά απωθεί. Που δεν μεταμορφώνει τα πάθη αλλά τα κρύβει. Που βγαίνει εκτός ζωής και δεν έχει ελπίδα. Που δεν είναι ζεστός ή κρύος, αλλά χλιαρός και για τους χλιαρούς (δηλαδή για όλους εμάς), όπως και για τους Φαρισαίους ο Χριστός μίλησε πολύ σκληρά. Που δεν φέρει καρπούς, διότι οι καρποί δεν είναι οι αρετές, ούτε τα καλά έργα του, ούτε καν και αυτή η νίκη της «φύσεως», όπως συνέβει με τις μωρές παρθένες, αλλά η δίχως όρια και προϋποθέσεις αγάπη για τον Νυμφίου. Η τελεία άφεση στα χέρια Του και στη θέλησή Του. Είναι αυτή η απομάκρυνση μιας εσφαλμένης ιδέας ενός Θεού δικαστή που περιμένει αξιομισθίες και αρετές.

Η πόρνη που παραδέχεται πως ζει στο σκοτάδι και είναι κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας, αντιλαμβάνεται πως ο Χριστός είναι ο Θεός, κάτι που ούτε οι μαθητές Του δεν κατάλαβαν καλά-καλά. Πως μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό; Η πόρνη τόλμησε να αντικρίσει το απύθμενο βάθος της αμαρτίας της και να βιώσει την υπαρξιακή της κενότητα, είδε την χαώδη απόσταση που την χώριζε από την αγάπη του Θεού. Δεν πίστεψε ποτέ στον εαυτό της. Έβλεπε τα χάλια της και ήθελε να αλάξει. Αυτή η αυτογνωσία της την κάνει να πέσει στα πόδια του Κυρίου της και να τα σκουπίσει με τα μαλιά της, έκανε το ίδιο που θα κάνει  και ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο. Πράξεις άκρως ερωτικές, που κάνουν την ύπαρξη να βγει από τον εαυτό της και να βρεί τον άλλο, τον Θεό. Και συμβαίνει αυτό  όχι στους καθώς πρέπει αλλά σε μια πόρνη, γιατί ένιωσε την αμαρτία στις πραγματικές της υπαρξιακές διαστάσεις που είναι η απομάκρυνση, η τεράστια απόσταση που τη χώριζε από το Θεό της, αλλά και είχε διασώσει αυτήν την ερωτική ανθρώπινη φύση, απαραίτητη προϋπόθεση για να δεχτεί και ενωθεί με τον Χριστό που η εκκλησία εμφανίζει ως Νυμφίο.  Και η διαφορά «με τους καθώς πρέπει πιστούς» ανά τους αιώνες, που έχουν ακρωτηριάσει τη φύση τους, τον έρωτα, είναι πως στην αμαρτωλή γυναίκα έλειπε ο Θεός, τον είχε ανάγκη για να ζήσει, Τον πόθησε με όλο το είναι της.

Χρόνης Μούτσης


alt


Ο Χριστός, αυτός ο Μανικός Εραστής της ψυχής μας...

  

  alt


«Μη μείνωμεν έξω του Νυμφώνος Χριστού»

Είναι παράδοξο (;) πως η εκκλησία μας αυτές τις μέρες του πάθους και του μαρτυρίου παρουσιάζει τον Χριστό ως Νυμφίο, ως (γαμπρό), και συνοδεύει αυτή τη γαμπριάτικη είσοδο του Κυρίου με τις παραβολές των «δέκα παρθένων», «των Ταλάντων» και της μετανοούσης πόρνης.

Ο Κύριος γίνεται ο «μανικός εραστής μας». Ζητά και από εμάς να τον αγαπήσουμε με αυτή την δύναμη του «μανικού έρωτα», γιατί έτσι μόνο μπορούμε να τον ακολουθήσουμε στο πάθος: «πάθος μας». Ζητά από εμάς πολλά και σχεδόν αδύνατα στην πράξη. Ζητά τη θυσία μας, την αυτοεξωθένωσή μας και τέλος να τον ακολουθήσουμε μέχρι το σταυρό. Αυτά για να τα κάνουμε για Εκείνον, πρέπει, να Τον αγαπήσουμε πολύ, να κρατήσουμε αναμένη μέσα στην ψυχή μας αυτή τη λαμπάδα της αγάπης και του έρωτα, όπως οι «φρόνιμοι παρθένοι». Η σχέση μας με τον Χριστό, αυτές τις μέρες, προσδιορίζεται ως σχέση πάθους και έρωτα. Ο Χριστός έρχεται προς εμάς ως Νυμφίος, ως γαμπρός της ψυχής μας. Ξέρει όμως την αδυναμία μας και γιαυτό μας χαρίζει τα τάλαντά Του, τη Χάρη Του, δηλαδή τη δύναμη και την αγάπη για να Τον αγαπήσουμε. Ως αποκορύφωμα αυτού του Θείου έρωτα, έρχεται το παράδειγμα της πόρνης, που διέσωσε μέσα της τη ερωτική φορά και την έστρεψε προς το Χριστό. Αυτές τις μέρες του Θείου πάθους και  οδύνης, η εκκλησία, καταργώντας κάθε συμβιβασμό και κάθε θρησκευτική αγκύλωση, γίνεται ανατρεπτική και μας φέρνει ως παράδειγμα θείας ζωής την αφοσίωση μιας πόρνης!  

«Τον Νυμφίον αδελφοί αγαπήσωμεν...»

Χρόνης Μούτσης        


alt


ΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ ΟΙ ΘΥΜΗΣΕΣ


alt

 

Αναμνησεις

 Σκεψεις

 Ονειρα

 

 Η προσμονη

 

 Έβγαζαν φτερά τα πόδια μου,

 να φτάσω, να δω αγαπημένους και

 πρόσωπα καρτερικά, καλοσυνάτα, ν' αντικρίσω.

 Σ' αγκαλιές γλυκές να αφεθώ,

 αποσταμένα χέρια να φιλήσω...

 

  Κοίταζα αντίκρυ μου τις χιονοσκέπαστες βουνοκορφές της Γκιώνας,

 τις ράχες τ' Αϊβασίλη τις κατάφυτες

 κι άκουγα του καλογιάννου το γλυκό τιτιβισμα.

 Τι περίσσια ομορφιά! Τι δέος!

 Περπατούσα στο κρύο πούσι κείνα τα παγερά τα πρωϊνά τ΄Απρίλη.

 Τριγύρω ήχοι, χείμαροι, κλωνιά γυμνά, την Πασχαλιά περίμεναν ν΄ανθίσουν.

 Η φύση ολάκερη περίμενε σαν κόρη πουν στο μήνα της για να γεννοβολήσει

 Κι μαργαρίτες στις πλαγιές έπλεκαν γαϊτάνι!

 

 Ο γιδοβοσκος

 

Στα ριζά των δέντρων τ' αρχαία μονοπάτια, η χλωρασιά, τα μούσκλια.

 Πιό κει στο ξέγναντο, κατάκορφα στη ράχη

 στέκει καλύβα κλαδωτή στης βαλανιδιάς το γέρμα.

 Του γέρο-Τρόκα η μορφή, γιδοβοσκού του Ομήρου,

 να σαλαγά το θάνατο μες του κρασιού τη ζάλη

 μ' ακολουθεί... στου πανηγυργιού τους ήχους.

 Κραυγή θεριού ανήμερου γινόταν ο χορός του.

 Τον Μελανθέα εκάλαγε να σταυρωθεί μαζί του

 για μιας γυναίκας τη ματιά τη λάγνα που ποθούσε!


Χρόνης μούτσης  Πασχαλιά 2014

alt



Τα Ιεροσολυμα ειναι ο τοπος - τροπος της Χριστοποιησης μας...

alt

Ο άνθρωπος Ιησούς είναι για εμάς το μοναδικό παράδειγμα βιοτής με απότερο σκοπό την Χριστοποίησή μας και η μίμηση της ζωής Του ο μόνος αληθινός δρόμος για την επίτευξη του σκοπού μας.  Τα μεγάλα γεγονότα της ζωής του Κυρίου είναι σταθμοί στην δική μας πνευματική ανάπτυξη και η πορεία μας στην εν Χριστώ ζωή μια διαρκής αναμόρφωση της βούλησής μας εως ότου υπάρξει τελεία ταύτιση με τη βούληση του Χριστού.  Αυτά είναι τα όρια της αγιότητος και της Βασιλείας, που έκαναν τον άγιο Απόστολο Παύλο να πει  «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός». Έτσι και εμείς καλούμαστε από τον Κύριο να ανέβουμε μαζί του «εις Ιεροσόλυμα», να ακολουθήσουμε την ίδια οδό με Εκείνον, έχοντας πλήρη συνείδηση πως η ομοίωσή μας με τον Σωτήρα μας θα περάσει από τον σταυρό.  Στην αρχή αυτός ο δρόμος είναι δοξολογικός, γεμάτος «Ωσαννά», όπως διαβάζουμε στο ιερό Ευαγγέλιο, στη συνέχεια όμως καλούμαστε στο «μαρτύριο» που μπορεί να φτάσει ως την πλήρη εξόντωσή μας όπως αυτό γίνεται φανερό μέσα από την πείρα της εκκλησίας.  Γιατί όμως επιμένω σε αυτήν την μαρτυρική πορεία, που θα έλεγε κανείς πως φθάνει στα όρια του «ιερού μαζοχισμού»; Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και χρειάζεται την ανάλογη προσοχή. Είναι γεγονός πως ο καθένας μας μπαίνει στην εκκλησία με διαφορετικές προϋποθέσεις και μια προσωπική ιστορία, μια δυναμική που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έτσι είναι φυσικό ο καθένας μας στην αρχή να ξεκινά με ιδιοτελή κίνητρα και ασυνείδητες εγωϊστικές επιδιώξεις, που τις ντύνουμε με μανδύα πνευματικό, για να καλύψουμε τους καημούς μας και τα αισθήματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας που αισθανόμαστε.

 

alt 

Αυτά όμως τα επιτρέπει η Θεία παιδαγωγία στον άνθρωπο για να τον ελκύσει στη Θεία ζωή, του δίνει μια γεύση της Θείας Χάριτος ή ακόμη και τελειότητας, όπως συνέβει στο βίο του αγίου Σιλουανού.  Όλα αυτά εμπεριέχονται στα  «Ωσαννά» της πορείας μας προς τα Ιεροσόλυμα, όμως η Χριστοποίησή μας απαιτεί την ομοίωσή μας με την ζωή του Χριστού σε όλες της τις διαστάσεις και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το επόμενο βήμα είναι η άφεση μας στα χέρια «του ζώντος Θεού», που είναι ο Γολγοθάς και η ηθελημένη σταύρωση του εγωκεντρικού εαυτού μας.  Αυτή είναι ζωή μαρτυρίου και αφανισμού του «εγώ» μας, είναι η εφαρμογή της εντολής του Κυρίου: «Εισέλθετε δια της στενής πύλης...ότι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν...». Εν τοιάυτη όμως περιπτώσει θα ρωτήσει κάποιος γιατί να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία, που βρίσκεται η χαρά και η ανάπαυση;  Η πορεία μας προς την Χριστοείδεια, είναι πορεία Σταυροαναστάσιμη και δεν εξαρτάται από τις δυνάμεις μας, την κατευθύνει ο ίδιος ο Χριστός και είναι εσωτερική υπόθεση της ψυχής μας. Δεν γίνεται αντιληπτή από τους άλλους και αφορά την ένωσή μας με τον Θεό. Σε αυτή τη σχέση με το Θεό της αγάπης ο άνθρωπος ζει πράγματα που δεν λέγονται και ακόμη περισσότερο δεν φαίνονται.  Αν πάμε στους βίους των αγίων μας γερόντων, αλλά και στη ζωή αληθινών πιστών που βρίσκονται γύρω μας, θα ανακαλύψουμε πρόσωπα που λάμπουν από χαρά, που δεν φοβούνται το θάνατο, που κλείνουν μέσα τους στοιχεία του υπερβατικού Θείου κόσμου, του κόσμου της Χριστιανικής βιοτής.

Χρόνης Μούτσης


Κατάθλιψη και Χριστιανική ζωή.... (βίντεο)



Τώρα αισθάνεσαι ότι πλέον δεν σε αγάπάει ο Θεός, αλλά ξεχνάς ότι ο Θεός που μας απεκάλυψε ο Ιησούς Χριστός, βρέχει επί δικαίους και αδίκους, και κατά τους πατέρες της εκκλησίας, είναι αμετάβλητος και απαθής. Δεν μεταβάλετε, δεν έχει συναισθήματα, δεν σε αγαπάει σήμερα περισσότερο γιατί είσαι «καλό παιδί» και αύριο λιγότερο γιατί είσαι «κακό». Μόνο σε αγαπάει. Πάντα το ίδιο παράφορα, ως μανικός εραστής, κατά Άγιο Μάξιμο Ομολογήτη.

Εσύ προσπάθησε να συνδεθείς μαζί Του και να αισθανθείς την αγάπη Του. Δεν άλλαξε Εκείνος, εσύ δεν μπορείς να αλλάξεις για να αισθανθείς της αγαπητική Παρουσία Του.

    alt

Αγία Μαρία η Αιγυπτία... και η αγία μετάνοια...


alt


Η εκκλησία μας λίγο πριν το Πάσχα, την Ε' Κυριακή των νηστειών, εορτάζει, καθόλου τυχαία, την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, και μάλιστα ακριβώς μετά την ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος. Με αυτό τον τρόπο σηματοδοτεί την εσωτερική πορεία της ψυχής προς το «εκούσιον πάθος». Πρώτα με τον Μεγάλο Κανόνα μας βοηθά να κάνουμε μια κατάδυση στον εσώτερο εαυτό μας, να έχουμε μια ειλικρινή συνομιλία με την ψυχή μας και να φτάσουμε στα δυνατά για τον καθένα μας μέτρα αυτογνωσίας. Μετά από αυτή τη συνειδητή αλλά και πολές φορές ασυνείδητη διεργασία, τι είναι αυτό που βρίσκουμε στο βάθος του  «είναι»  μας; Μήπως αρετές και διάφορα άλλα  «καλά πράγματα;»  Όχι βέβαια, το αντίθετο μάλιστα: Θα βρούμε  «μιά πόρνη, μια μοιχαλίδα ψυχή»  που αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο και την ηδονή και ξέχασε τον Δημιουργό της. Αυτή λοιπόν η ψυχή, ή ψυχή μας, έρχεται την ερχόμενη Κυριακή,  με την επίγνωση της αμαρτωλότητάς της, να εορτάσει την μεγάλη Αιγυπτία Οσία  και τη δική της επιστροφή. Η οσία Μαρία η Αιγυπτία εβίωσε την κόλαση του ερωτικού πάθους, την κόλαση του ανεκπλήρωτου έρωτα και είχε την ευτυχία να φτάσει στα έσχατα όρια της  «ευλογημένης απελπισίας». Ο βίος και η μεταστροφή της οσίας Μαρίας της Αιγιπτίας θέτει  «επί τάπητος»  το θέμα της  «αμαρτίας». Τι εννοώ; Η ζωή, η μεταστροφή και ο δοξασμός αυτής της μεγάλης Οσίας είναι «σκάνδαλο» για όσους βλέπουν την αμαρτία με τρόπο δικανικό, ηθικό, ως παράβαση εντολών και νόμων και το Θεό ως δικαστή που απονέμει δικαιοσύνη. Η αμαρτία είναι ένα βαθύτερο υπαρξιακό γεγονός, είναι η αστοχία της ύπαρξης να φτάσει στην εντελέχειά της, στο στόχο της. Ως τέτοιο γεγονός κάνει τον άνθρωπο να φτάσει στα έσχατα όριά του και στην απελπισία, και, ή θα επέλθει ο ψυχικός θάνατος στην ύπαρξη, ή μια μεταστροφή σαν αυτή που βίωσε ο Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Ο Χριστός ήρθε να σώσει τους αμαρτωλούς και μας λέει μάλιστα πως  «οι πόρνες και οι Τελώνες θα μας οδηγήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών». Ο Θεός της αγάπης δεν κρίνει τον άνθρωπο με βάση το αμαρτωλό παρελθόν του, δεν του ζητάει ατομικά κατορθώματα και αξιομισθίες, αλλά μια κραυγή μετανοίας εμπιστοσύνης και αγάπης μέσα από την προσωπική του άβυσο,  την αμαρτία του,  την κόλασή του. Έτσι η προσωπική άβυσος και η αμαρτία μετατρέπονται σε «εφόδια» που ελκύουν τη Θεία Χάρη, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την κατάστασή του και καταλάβει πως δεν είναι άξιος για τίποτε άλλο, παρά για αμαρτίες, με τι διαφορά όμως να μην κρατήσει αυτή την αλλότρια κατάσταση του για τον εαυτό του, εγκλωβισμένος σε έναν ναρκισιστικό εγωϊσμό, αλλά να την προσφέρει στο Θεό. Άλλωστε τι άλλο θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον Θεό εκτός από αμαρτίες μας; Και τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει Εκείνος από εμάς; Έτσι η αμαρτία και η εξουθένωση οδηγεί στον παράδεισο, στην αναζήτησει της λύτρωσης και φαίνεται πως αυτό το «προσόν»  το διαθέτουν περισσότερο από όλους τους άλλους οι εξουθενωμένοι και οι ταλαιπωρημένοι αυτής της ζωής όπως είναι οι πόρνες, όπως ήταν η Μαρία η Αιγυπτία.

Χρόνης Μούτσης


alt


Ο Θεός αγαπά τους εμπερίστατους

 


alt


Μελετώντας τη Βίβλο, παρατηρούμε πως ο Θεός της Π. Διαθήκης και ο Χριστός στην Κ. Διαθήκη, εμπλέκεται σε 'θαυμαστά'' γεγονότα με απλούς εμπερίστατους ανθρώπους, σακάτηδες, τυφλούς, πόρνες, λεπρούς  και όχι με τους ''κατ΄ επάγγελμα θρησκευόμενους''. Με τους τελευταίους τα ξεκαθάρισε γρήγορα και κατηγορηματικά. Τους ονομάτισε με βαρείς χαρακτηρισμούς: υποκριτές και έχιδνες και προχώρησε παρακάτω. Άνθρωποί Του έγιναν εκείνοι που είχαν εμπλακεί με την περιπέτεια της ζωής. Εκείνοι που πόνεσαν για τον έρωτα, το θάνατο και τη ζωή. Εκείνοι που αγάπησαν και  μόχθησαν ή έστω απέτυχαν, αλλά πάλεψαν.

Γνώρισα τέτοιους ανθρώπους. Είναι οι παλιοί παραδοσιακοί άνθρωποι που ήξεραν να εσωτερικεύουν τα εξωτερικά γεγονότα. Μέσα απ΄τις περιστάσεις ωρίμαζαν και αύξαναν πνευματικά. Η υπομονή στη συζυγία, η καρτερικότητα στην αρρώστια, ο συντρεγμός στη φτώχεια και την ορφάνια, τους έκανε απέραντους.

Ο χρόνος της βιοτής τους τεμνόταν με τον Ιερό, τον Θείο χρόνο, όπου όλα γίνονται Θαυμαστά και υπερβατικά. Έτσι, η ευχή αυτών των ανθρώπων γίνεται ευλογία, η κατάρα τους καταστροφή και η επίκληση θαύμα.

Μόνο έτσι μπορούμε να εννοήσουμε την αγιότητα των φτωχών και κατατρεγμένων ηρώων του Ντοστογιέφσκι και του Παπαδιαμάντη. Έτσι συνειδητοποιώ κι εγώ μετά τόσα χρόνια τη σοφία και βαθειά ''ασυνείδητη θρησκευτικότητα'' δικών μου αγαπημένων προσώπων, που δεν ήξεραν πολλά-πολλά από ''κεριά και λιβάνια'', αλλά ζούσαν θυσιαστικά και αυτοεξουθενωτικά. Ήταν εμπερίστατοι και τους αγίαζαν οι περιστάσεις. Τους αγίαζε ο τρόπος, η αγάπη και η υπομονή τους...  

Χρόνης Μούτσης


 alt