Rating for kosmaser.pblogs.gr STCHRONICOL

ΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ..ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΖΩΗ..

alt


Η μετανοούσα πόρνη και εμείς...

alt


"H πόρνη μετά δακρύων, καταφιλούσα τους αχράντους σου πόδας... εξέχεεν το μύρον...»  


Η πόρνη του τροπαρίου αγάπησε πολύ και αυτή η αγάπη ήταν ο καρπός της που την ένωσε με το Χριστό, σε αντίθεση με τον παραβολικό χαρακτήρα του Ευαγγελίου της «ξηρανθήσης συκής» που δεν έφερε καρπό, ή των μωρών παρθένων, που ενώ νίκησαν την φορά της φύσεως έμειναν εκτός του Νυμφώνος. Είναι οι δυό διαφορετικές θεωρήσεις, απ'τη μια η πόρνη, «η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», που όμως διέσωσε μέσα της αυτή την ερωτική φορά και όταν βρέθηκε μπροστά στον Νυμφίο Χριστό δόθηκε σ' αυτόν δίχως όρια, ερωτικά, παράφορα.

Απ' την άλλη ο πιστός τιρητής του νόμου, ο θρησκευόμενος. Αυτός που δεν ζει, αλλά απωθεί. Που δεν μεταμορφώνει τα πάθη αλλά τα κρύβει. Που βγαίνει εκτός ζωής και δεν έχει ελπίδα. Που δεν είναι ζεστός ή κρύος, αλλά χλιαρός και για τους χλιαρούς (δηλαδή για όλους εμάς), όπως και για τους Φαρισαίους ο Χριστός μίλησε πολύ σκληρά. Που δεν φέρει καρπούς, διότι οι καρποί δεν είναι οι αρετές, ούτε τα καλά έργα του, ούτε καν και αυτή η νίκη της «φύσεως», όπως συνέβει με τις μωρές παρθένες, αλλά η δίχως όρια και προϋποθέσεις αγάπη για τον Νυμφίου. Η τελεία άφεση στα χέρια Του και στη θέλησή Του. Είναι αυτή η απομάκρυνση μιας εσφαλμένης ιδέας ενός Θεού δικαστή που περιμένει αξιομισθίες και αρετές.

Η πόρνη που παραδέχεται πως ζει στο σκοτάδι και είναι κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας, αντιλαμβάνεται πως ο Χριστός είναι ο Θεός, κάτι που ούτε οι μαθητές Του δεν κατάλαβαν καλά-καλά. Πως μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό; Η πόρνη τόλμησε να αντικρίσει το απύθμενο βάθος της αμαρτίας της και να βιώσει την υπαρξιακή της κενότητα, είδε την χαώδη απόσταση που την χώριζε από την αγάπη του Θεού. Δεν πίστεψε ποτέ στον εαυτό της. Έβλεπε τα χάλια της και ήθελε να αλάξει. Αυτή η αυτογνωσία της την κάνει να πέσει στα πόδια του Κυρίου της και να τα σκουπίσει με τα μαλιά της, έκανε το ίδιο που θα κάνει  και ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο. Πράξεις άκρως ερωτικές, που κάνουν την ύπαρξη να βγει από τον εαυτό της και να βρεί τον άλλο, τον Θεό. Και συμβαίνει αυτό  όχι στους καθώς πρέπει αλλά σε μια πόρνη, γιατί ένιωσε την αμαρτία στις πραγματικές της υπαρξιακές διαστάσεις που είναι η απομάκρυνση, η τεράστια απόσταση που τη χώριζε από το Θεό της, αλλά και είχε διασώσει αυτήν την ερωτική ανθρώπινη φύση, απαραίτητη προϋπόθεση για να δεχτεί και ενωθεί με τον Χριστό που η εκκλησία εμφανίζει ως Νυμφίο.  Και η διαφορά «με τους καθώς πρέπει πιστούς» ανά τους αιώνες, που έχουν ακρωτηριάσει τη φύση τους, τον έρωτα, είναι πως στην αμαρτωλή γυναίκα έλειπε ο Θεός, τον είχε ανάγκη για να ζήσει, Τον πόθησε με όλο το είναι της.

Χρόνης Μούτσης


alt


Ο Χριστός, αυτός ο Μανικός Εραστής της ψυχής μας...

  

  alt


«Μη μείνωμεν έξω του Νυμφώνος Χριστού»

Είναι παράδοξο (;) πως η εκκλησία μας αυτές τις μέρες του πάθους και του μαρτυρίου παρουσιάζει τον Χριστό ως Νυμφίο, ως (γαμπρό), και συνοδεύει αυτή τη γαμπριάτικη είσοδο του Κυρίου με τις παραβολές των «δέκα παρθένων», «των Ταλάντων» και της μετανοούσης πόρνης.

Ο Κύριος γίνεται ο «μανικός εραστής μας». Ζητά και από εμάς να τον αγαπήσουμε με αυτή την δύναμη του «μανικού έρωτα», γιατί έτσι μόνο μπορούμε να τον ακολουθήσουμε στο πάθος: «πάθος μας». Ζητά από εμάς πολλά και σχεδόν αδύνατα στην πράξη. Ζητά τη θυσία μας, την αυτοεξωθένωσή μας και τέλος να τον ακολουθήσουμε μέχρι το σταυρό. Αυτά για να τα κάνουμε για Εκείνον, πρέπει, να Τον αγαπήσουμε πολύ, να κρατήσουμε αναμένη μέσα στην ψυχή μας αυτή τη λαμπάδα της αγάπης και του έρωτα, όπως οι «φρόνιμοι παρθένοι». Η σχέση μας με τον Χριστό, αυτές τις μέρες, προσδιορίζεται ως σχέση πάθους και έρωτα. Ο Χριστός έρχεται προς εμάς ως Νυμφίος, ως γαμπρός της ψυχής μας. Ξέρει όμως την αδυναμία μας και γιαυτό μας χαρίζει τα τάλαντά Του, τη Χάρη Του, δηλαδή τη δύναμη και την αγάπη για να Τον αγαπήσουμε. Ως αποκορύφωμα αυτού του Θείου έρωτα, έρχεται το παράδειγμα της πόρνης, που διέσωσε μέσα της τη ερωτική φορά και την έστρεψε προς το Χριστό. Αυτές τις μέρες του Θείου πάθους και  οδύνης, η εκκλησία, καταργώντας κάθε συμβιβασμό και κάθε θρησκευτική αγκύλωση, γίνεται ανατρεπτική και μας φέρνει ως παράδειγμα θείας ζωής την αφοσίωση μιας πόρνης!  

«Τον Νυμφίον αδελφοί αγαπήσωμεν...»

Χρόνης Μούτσης        


alt