ΝΕΡΑΝΤΖΙ ΓΛΥΚΟ..


 

alt

Ολοι μας θέλουμε Ένα γλυκό, ιδίως μετά από ένα χορταστικό γεύμα, ή το απόγευμα... με το καφέ μας, Ελληνικό ή esspresso που είναι και της μόδας!!  Σας προτείνω λοιπόν το νερατζάκι, μ' αυτή τη θαυμάσια γλυκόπικρη γεύση, που μόνο οι Έλληνες έμαθαν να φτιάχνουν και να γεύονται, όπως άλλωστε ήταν και το πέρασμά τους μέσα στο χρόνο, μια ατέλειωτη χαρμολύπη...  Απ' ότι έλεγε η γιαγιά μου, που ήξερε την τέχνη του απ' το χωριό της το Κόμηττο στο Κάβο-Ντόρο,  μπορεί το πικράδι του να διαλύει την περισευάμενη χολή και το ... οξύ στο στομάχι ... και πόσο δίκηο είχε... Να λοιπόν τι κάνουμε: 

alt

 Βγαίνουμε... στα πεζοδρόμια μας και μαζεύουμε όμορφα νεράντζια, κάπου 3 κιλά..Μπορεί να είναι και 10-12 κομμάτια, ανάλογα το μέγεθός τους..1 κιλό φλούδες από νεράντζι  1,5 κιλό ζάχαρη 6  ποτήρια καθαρό..νερό χυμό από 1,5 λεμόνι Χ 2 Πλένουμε πολύ καλά τα νεράντζια ,σε αποχλωριομένο νερό, κι αν μας έχει πιάσει το μικρόβιο του..όζοντος, τα αφήνουμε 30 λεπτά στο ενεργο οξυγόνο.. 1 κιλό φλούδες από νεράντζι 1,5 κιλό ζάχαρη 6 ποτήρια καθαρό..νερό χυμό από 1,5 λεμόνι Χ 2 Πλένουμε πολύ καλά τα νεράντζια ,σε αποχλωριομένο νερό, κι αν μας έχει πιάσει το μικρόβιο του..όζοντος, τα αφήνουμε 30 λεπτά στο ενεργο οξυγόνο.. Κόβουμε τη φλούδα σε κάθετες φέτες.Παίρνουμε κλωστή και βελόνα και τα κάνουμε..κολιέ. Τα αφήνουμε μες την λεκάνη για 2-3 ώρες.. Στη συνέχεια, τις βουλιάζουμε σε μια λεκάνη με..αποχλωριωμένο νερό και..πάλι το χυμό από 1 ½ λεμόνι και τις αφήνουμε μισή με μια ώρα για να τραβήξουν τις πολυφαινόλες του λεμονιού, και για να αποκτήσουν σφικτή υφή . Βράζουμε τη ζάχαρη στο νερό μέχρι να έχουμε ένα σωστό σιρόπι και το αφήνουμε να κρυώσει. Προσθέτουμε τα φρούτα, στραγγισμένα, στο κρύο σιρόπι και τα αφήνουμε 8-10 ώρες, Στο τέλοςς όλα μαζί τα βάζουμε να βράσουν προσέχοντας να μην μας δέσει υπερβολικά το σιρόπι.. Δεν έχουν καμμιά σχέση με το δικό σας..Χώρια που είναι γεμάτα με αμυλοσιρόπι... Ορίστε λοιπόν ..Νεραντζάκι φλούδα, η πρότασή μας, το πιό καλό, εύκολο, χωνευτικό και λιγοτερο αμαρτωλό γλυκό..

alt

 

Πάμε να δούμε πως το φτιάχνουμε.Αν μη τι άλλο τα καθαρίζει απ τους μικροοργανισμούς που μαζεύουν στους δρόμους..Οχι δεν τα τα τρίβουμε...τα αφήνουμε ακέραια..με όλα τα αιθέρια έλαιά τους.. Τυλίγουμε την κάθε φέτα σε ρολό. Στη συνέχεια κι αφού έχουμε τελειώσει την χειροτεχνία μας, τα Βάζουμε σε μια λεκάνη με..αποχλωριομένο νερό να τα σκεπάζει.Στο νερό μας αυτό ρίχνουμε χυμό απο 1 1/2 λεμόνι με 2 κουταλιές μέλι.. Οχι δεν διαβάσατε λάθος ΩΡΕΣ.., κι ο λόγος είναι οτι..δεν θέλουμε να διώξουμε την πικράδα του νερατζιού..Τα φοβερά και πολυτιμα ( για μας) ΤΕΡΠΕΝΙΑ...Αυτή είναι ακριβώς το..φαρμακό μας,γιατι είναι..χολαγωγή..Βοηθά το συκώτι μας στην έκκριση της σωστής ποσότητας χολής..Μετά τις 3 ώρες, βράζουμε τις φλούδες για 20-30 λεπτά .Τις βάζουμε σε σουρωτήρι να στραγγίξουν. έτσι ώστε να χαλαρώσουν και να βγάλουν οι φλούδες τα υγρά τους. Ετσι έχουμε ένα υγιεινό γλυκό.Δεν σας κοροϊδεύω..Είναι το μόνο γλυκό, που όση ζημια σας κάνει...άλλη τόση βοήθεια σας προσφέρει..Δοκιμάστε το...

alt 



ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ


alt

Η ερμηνεία της Αγίας Γραφής έχει αποτελέσει μέγα πρόβλημα μέσα στο χρόνο, απασχολώντας θεολόγους, αγίους, αθέους, αιρετικούς και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Θεωρώ πως τα Ιερά κείμενα της Αγίας Γραφής και ιδιαίτερα της Καινής Διαθήκης είναι και μεταδίδουν μιας άλλης τάξεως ζωή στον κόσμο. Είναι κείμενα που ορίζουν τον άνθρωπο σε μια άλλη βάση και προοπτική, το θέμα τους είναι μια καινούργια ανθρωπολογία που είναι σκάνδαλο και μωρία για τους σοφούς αυτού του κόσμου, αλλά που ταυτόχρονα δίνουν εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση ευλογίας και ελευθερίας σε όσους προσεγγίσουν τον "τρόπο" και τον "τόπο" που ευαγγελίζονται.  

alt

Ολες οι υπαρξιακές καταστάσεις που ζούμε ως πρόσωπα, αλλά και ως κοινωνίες, βρίσκονται αποτυπωμένες στα Ιερά κείμενα, ή ως γεγονότα, ή ως αναφορές, παραινέσεις και παραβολές του ίδιου του Κυρίου, των Αποστόλων και των Προφητών. Έτσι όταν μελετούμε την Αγία Γραφή πρέπει να βρίσκουμε εκεί, όχι κάποιες ηθικολογικές προσταγές, αλλά, το υπαρξιακό της βάθος, που είναι η άμεση σχέση των λόγων του Χριστού και των Αποστόλων με τη δική μας προσωπική ύπαρξη. Αλλά και η ίδια η ζωή του Κυρίου ως ανθρώπου πάνω στη γη, γίνεται παράγων οδηγητικός, μέτρο σύγκρισης και η αγία βιωτή Του το τέλειο παράδειγμα για τον άνθρωπο, που σε αυτή τη νέα ανθρωπολογία που Εκείνος ευαγγελίστηκε με τη σάρκωσή Του, του χαρίζει και τον ενώνει με τη Θεία Φύση Του, δίνοντάς του τη δινατότητα να γίνει από άνθρωπος, Χριστοάνθρωπος.


alt



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ... «ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΡΥΓΟΝΙ»

alt

 

Λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν πως ο κυρ-Αλέξανδρος, ο Παπαδιαμάντης μας, είχε γράψει και σπουδαίους στίχους. 

Και πως αλλιώς θα μπορούσε να συμβαίνει, απ'το να είναι ποιητής ο Παπαδιαμάντης. 

Και τι θα πει ποίηση,τι είναι ο ποιητής, μας το δίνει με μοναδικό τρόπο στο λιτό πόνημά του: 

«Το σκοτεινό τρυγόνι». Ένα τέτοιο «σκοτεινό τρυγόνι», ανέστιο και μοναχικό είναι ο ποιητής, γεμάτος πόθο για την ουσία της ζωής, μη μπορώντας να εκφράσει την τρικυμία της ψυχής του στους άλλους, ζει την μοναξιά του και εκφράζεται στο χαρτί, για να βρεί τους ομοίους του μέσα στο διάβα του χρόνου...Απολαύστε το:

 

alt

Μάνα μου,
εγώ είμαι τ' άμοιρο
το σκοτεινό τρυγόνι
όπου το δέρνει ο άνεμος
βροχή που το πληγώνει..

Το δόλιο
όπου κι αν στραφεί
απ' όπου κι αν περάσει
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί
κλωνάρι να πλαγιάσει..

Εγώ βαρκούλα μοναχή
βαρκούλα αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό
σε θάλασσα αφρισμένη.. 

alt

Παλεύω με τα κύματα
χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκυρα
πλην την ευχή σου μόνη.

 



ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

   

H ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ

Η συνείδηση της τραγικότητος της ζωής, που είναι η γνώση του επερχόμενου τέλους, ο θάνατος, το μηδέν,  κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από τά άλλα όντα. Αυτή η γνώση του θανάτου απ' τη μια βάζει στη ζωή του ανθρώπου το τραγικό στοιχείο, απ' την άλλη όμως είναι ένα προτέρημα, αναδεικνύει το μεγαλείο του, τη μοναδικότητά του. 

Αυτό το είχε αντιληφθεί ο αρχαίος ελληνικός κόσμος και πάνω στην μελέτη του θανάτου έχτισε έναν αθάνατο πολιτισμό.

 Οι Έλληνες σοφοί έζησαν με τόση δύναμη το επέκεινα, τον θάνατο εξαιτίας της έντασης του έρωτα στη ζωή. Ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο συνιστώσες αντίθετες μεταξύ τους που τροφοδοτούν η μια την άλλη. 

Όπου υπάρχει ο έρωτας ελλοχεύει ο θάνατος, η ματαίωση, η απογοήτευση και η λαχτάρα για το αγαπόμενο πρόσωπο. Δεν είναι τυχαίο που οι μεγάλοι έρωτες στην Ιστορία κατέληξαν σε μεγάλη καταστροφή, σε θάνατο.  Ο έρωτας προάγει τη ζωή, σχετίζει, είναι η υπέρβαση του εγωϊστικού, είναι ο παραδείσιος τρόπος ζωής. 


alt

Ζώντας ο αρχαίος αυτή την υπέρβαση μέσα απ' τον έρωτα, απ' το θυσιαστικό στοιχείο της αγάπης του, προσλαμβάνοντας τη συν-είδηση της ζωής, έβλεπε να  αναδεικνύεται ένα  μεγαλείο, μια μεγαλοπρέπεια, μια ελευθερία, που όμως είχε όρια, υπήρχε ένα τέλος σε όλα αυτά, ο θάνατος. 

Αυτή η φοβερή αντίφαση, η εισαγωγή στη ζωή του τραγικού στοιχείου, μεταρσιώθηκε σε πολιτισμό, φιλοσοφία, τέχνη, τραγωδία.  Ηταν η εξωτερίκευση του κάλλους, του ωραίου, της ομορφιάς, της ζωής, δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε της φιλοσοφίας του θανάτου.Ηταν ένας τρόπος ζωής και ένας τρόπος να διαλαλήσουν παντού και κυρίως στον ίδιο τον εαυτό τους πως είναι αθάνατοι, πως δεν είναι δυνατόν ο ανθρωπος, αυτή η ύπαρξη που αντιλαμβάνεται τόσο έντονα τον έρωτα και τον θάνατο, τη ζωή και την τραγικότητα της να πεθαίνει, να περνά στην ανυπαρξία, στο μηδέν.

Χρόνης Μούτσης



ΕΑΛΩ..Η ΠΟΛΙΣ.


alt

ΟΝτοστογιέφσκι πίστεψε σταθερά στη λυτρωτική και αναγεννητική δύναμη του πόνου. Ο ίδιος έλεγε ότι: «Ο Χριστός είναι η αλήθεια που αποκαλύπτεται στη δυστυχία». Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που διάβασα και μου άρεσε πολύ γιατί μεταφέρει απλά αυτές τις μεγάλες αλήθειες, σήμερα μάλιστα που είναι και η μαύρη επέτειος της Άλωσης της Πόλης, ο παρακάτω μύθος μπορεί να έχει να μας πει πολλά...

alt

Υπάρχει ένας Κέλτικος μύθος για κάποιο πουλί που κελαηδεί μια φορά μονάχα στη ζωή του, πιό γλυκά από κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του ψάχνει για ένα δέντρο με αγκάθια και δεν ησυχάζει ώσπου να το βρει. Τότε, την ώρα που τραγουδάει, ανάμεσα στ' άγρια κλαδιά, καρφώνεται πάνω στο πιό μακρύ και πιό αιχμηρό αγκάθι. Και, καθώς πεθαίνει, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία για να κελαηδήσει καλύτερα από τον κορυδαλό και το αηδόνι. Ενας θεσπέσιος ύμνος, με τίμημα την ύπαρξή του. Όμως ολόκληρη η πλάση μένει ακίνητη ν' αφουγκραστεί και ο Θεός από ψηλά χαμογελά. Γιατί το άριστο εξαγοράζεται μόνο με μεγάλο πόνο.... Έτσι τουλάχιστο λέει ο μύθος.

alt

 


Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ...


alt

ΟΝτοστογιέφσκι πίστεψε σταθερά στη λυτρωτική και αναγεννητική δύναμη του πόνου. Ο ίδιος έλεγε ότι: «Ο Χριστός είναι η αλήθεια που αποκαλύπτεται στη δυστυχία». Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που διάβασα και μου άρεσε πολύ γιατί μεταφέρει απλά αυτές τις μεγάλες αλήθειες, σήμερα μάλιστα που είναι και η μαύρη επέτειος της Άλωσης της Πόλης, ο παρακάτω μύθος μπορεί να έχει να μας πει πολλά...

alt

Υπάρχει ένας Κέλτικος μύθος για κάποιο πουλί που κελαηδεί μια φορά μονάχα στη ζωή του, πιό γλυκά από κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του ψάχνει για ένα δέντρο με αγκάθια και δεν ησυχάζει ώσπου να το βρει. Τότε, την ώρα που τραγουδάει, ανάμεσα στ' άγρια κλαδιά, καρφώνεται πάνω στο πιό μακρύ και πιό αιχμηρό αγκάθι. Και, καθώς πεθαίνει, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία για να κελαηδήσει καλύτερα από τον κορυδαλό και το αηδόνι. Ενας θεσπέσιος ύμνος, με τίμημα την ύπαρξή του. Όμως ολόκληρη η πλάση μένει ακίνητη ν' αφουγκραστεί και ο Θεός από ψηλά χαμογελά. Γιατί το άριστο εξαγοράζεται μόνο με μεγάλο πόνο.... Έτσι τουλάχιστο λέει ο μύθος.

alt

 


Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗ


 

alt

Όλα τα Ιερά γεγονότα που αναφέρονται στην Αγία Γραφή, πέραν της τεράστιας θεολογικής και ιστορικής σημασίας τους, έχουν για τον καθένα μας έναν βαθύ υπαρξιακό χαρακτήρα. Πέρα λοιπόν από γενικότητες και θεωρίες πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ιερή ιστορία έχει γραφτεί για τον καθένα μας προσωπικά. Έτσι θεωρώ πως είναι αναγκαίο να εμβαθύνουμε με αυτή την προοπτική κάθε φορά που ασχολούμαστε με αγιογραφικά γεγονότα, δηλαδή σε ότι μας αφορούν στην ανέλιξή μας και την Χριστοποίησή μαs.

alt

Το γεγονός της Πεντηκοστής είναι ότι σημαντικότερο στη ζωή του ανθρώπου που του προσδίδει ένα νέο Οντολογικό περιεχόμενο, έτσι ο άνθρωπος παύει να είναι ένα βιολογικό όν και παντρεύει την ύπαρξή του με το άκτιστο, το Θεϊκό. 

Είναι αυτό που νοηματοδοτεί την ύπαρξη, σημαίνει την αναμονή του Αγαπημένου, την ακόρεστη πείνα και δίψα για την προσωπική εκείνη Πεντηκοστή του κάθενός, είναι η προοπτική της καταξίωσης του ανθρώπου. Άνθρωπος σημαίνει:

 «άνω θρώσκω», κοιτάζω προς τα πάνω, ζητώ να ενωθώ με το Αιώνιο, με το Αθάνατο και μαζί Του να γίνω και εγώ αθάνατος και αιώνιος. 

Έτσι η Πεντηκοστή γίνεται ένας βασανιστικός πόθος για αυτή την συν-εύρεση της ψυχής μας, του σώματός μας και όλης της ύπαρξής μας με τον Κύριο της Δόξης. 

Η Πεντηκοστή είναι εκείνο το αποκαλυπτικό γεγονός στην προσωπική μας ιστορία που μπορεί να καταλαμβάνει ολόκληρο το χρόνο της ζωής μας ή μια στιγμή όπως είδαμε να συμβαίνει στους Αποστόλους, αλλά και σε πολλούς αγίους.

 Είναι το άχρονο και το αχώρητο που μπαίνει στο χώρο και το χρόνο δίχως να τα καταργεί, αλλά να τα μεταμορφώνει και να τα συνδέει με την αιωνιότητα, δίνοντας έτσι μια αιώνια προοπτική στον άνθρωπο, ελευθερώνοντάς τον απ' το φθαρτό και το θάνατο. 

Μια μικρή γεύση  Πεντηκοστής (χάριτος) επιτρέπει η Θεία παιδαγωγία να έχουν πολλοί άνθρωποι στην αρχή του πνευματικού τους βίου, για να τους ωθήσει σε πλήρη ταύτισή τους με τον Χριστό. 

«Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και σοι μόνω λατρεύομεν...» 

ακούμε στις ευχές της γονυκλησίας, αυτή είναι η πραγματικότητα της φύσεώς μας, αλλά και αυτήν προσέλαβε και θέωσε ο Χριστός. 

Με αυτή τη φύση προστρέχουμε και παρακαλούμε για την Πεντηκοστή μας μέσα στα χρονικά όρια της ζωής μας ή ακόμη και μετά την έξοδό μας.  

 alt