alt


ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ  ΟΙΝΟΧΩΡΙ...

Μπορεί η ζωή και οι υποχρεώσεις να με κρατάνε μακρυά του, όμως μέσα στην ψυχή μου,κάθε στιγμή ζουν και ζωντανεύουν οι μνήμες απ'την παιδική μου και εφηβική μου ηλικία,τα παιχνίδια,τους ανθρώπους,τις μικροκακίες,αλλά και τις μικροχαρές «που ήταν πάντα οι πιο πολλές»τους ανθρώπους ,που μαζί ζούσαμε και χαιρόμασταν ανέμελα τη ζωή....


alt

Αξέχαστες καλοκαιρινές συντροφιές με τα παiδιά του χωριού.Συζητήσεις,γέλια και εφηβικά σκιρτήματα.Βόλτες στα γύρω χωριά και στα πανηγύρια,στις εκπληκτικές διαδρομές σ τις κατάφυτες από βελανιδιές....

Τόπος ιερός που έμαθα τη χαρά και τον πόνο,τη ζωή και το θάνατο.Ανθρωποι που χάραξαν ενεξίτηλα βιώματα στην ψυχή μου.Εικόνες αρχετυπικές και πρόσωπα που με οδηγούν.Αναζητήσεις και νόημα ζωής στα Αρχαία μονοπάτια.Εκεί στην Κάνιανη η απρόσμενη χαρά,η αλήθεια,η ζωή και η ελπίδα για μια πορεία,ένα φως και μια φιλία "άνωθεν" ...καλοκαίρι 1983 !!!.....

Μετά ήρθε ο θάνατος και πήρε,χωρίς οίκτο,μάνα κι αδελφή.

Κι η αγάπη για το χωριό μου μεγάλη,κι ακόμα μεγαλύτερη,κι ο πόθος άσβηστος ,νάρθει η μέρα να μπορώ να χαρώ,με μάτια διαφορετικά αυτή τη φορά το χωριό μου,το αγαπημένο Οινοχώρι...

 alt

 

                                                       Αναμνήσεις  Σκέψεις Ονειρα                   

                                       ...από έναν τόπο ζώντων και τεθνεότων...

 

   Είναι δύσκολο να βρω τα λόγια και τα βιώματα που εκφράζουν τον ψυχισμό μου στην πορεία της ψυχής των παιδικών μου χρόνων, στα οποία θέλω να αναφερθώ τις επόμενες μέρες... Μια πορεία μέσα από προσωπικούς μύθους και γεγονότα.

Θα προσπαθήσω να αναφερθώ, με τη δική μου προοπτική, μέσα από την προσωπική μου οπτική,τον δικό μου μύθο, και τη δική μου ιστορία, σε αποσμασματικές ελλάμψεις της πραγματικότητας, όπως τις αντίκριζα μικρός στο χωριό μου την Κάνιανη.

Θα εστιάσω, σ αυτό που δεν φαίνεται..σαν σε δένδρο.. στις ρίζες και όχι στον κορμό και τα φυλλώματα.


ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ

alt

    Ενα μυστήριο κάλυπτε τα πάντα, αυτό που δεν φαίνεται, που το βλέπουν μόνο τα παιδικά μάτια. Η μαγεία και το ανεξήγητο παντού, αλλά ακόμη περισσότερο στους τόπους τους σκιερούς, που έτρεχαν νερά κάτω απ'τα ψηλά  πλατάνια με τους κισσούς. Εκεί ζούσαν σίγουρα αόρατες μορφές, νεράιδες και ξωτικά που έβγαιναν τις νύχτες να χορέψουν και να τραγουδήσουν στα τρεχούμενα νερά. Ναι ήταν εκεί και ήταν θέμα χρόνου να τις δω και να τις ακούσω με τα ίδια μου τ'αφτιά.

Φοβόμουν πολύ τις νύχτες, αυτά τα μέρη, άλλωστε είχα ακούσει πάμπολλες ιστορίες, πραγματικές γι'αυτά που διηγούμαι.


alt

Να κι η μάνα μου, τις είχε δει, εκεί στον Αι Σπυρίδωνα, να στήνουν χορό στο φεγγαρόφωτο, λυγερές, με μακρυές μαντήλες να καλύπτουν τα πρόσωπά τους. Αλλά και μια βραδιά στα Ζηρέλια πούχε μείνει για το πότισμα, καθώς έγειρε στον κορμό της καρυδιάς να κλείσει λίγο τα μάτια της, να ξαποστάσει, τις άκουσε κάτω στη ρεματιά να τραγουδούν, μαζί με το κλάμα μωρού παιδιού. Ποιός ξέρει... Παράλληλοι κόσμοι, ορατοί και αόρατοι, που προκαλούσαν φόβο και δέος. Φόβος που εξαφανιζόταν με την ανατολή του ήλιου.

 


alt

 Εξόδιος ακολουθία...

    Απ'το πρωί ακουγόταν η καμπάνα να χτυπά αργά-αργά, πένθιμα. Ολο το χωριό ήταν στο πόδι, μικρή κοινότητα βλέπεις. Εμείς τα παιδιά περνούσαμε έξω απ'το σπίτι του νεκρού, κοιτούσαμε, μα δεν μας άφηναν να μπούμε μέσα. Μετά πήγαινε στο σπίτι ο παπάς, εμείς κρατούσαμε τα εξαπτέρυγα και περιμέναμε απ΄έξω για να πάρουμε το νεκρό. Σκηνές απ' την εκκλησία δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όμως τα κουφέτα στο νεκροταφείο. Ναι υπήρχε ένα πιάτο με κουφέτα και τα παιδιά έτρεχαν να τα πάρουν να τα φάνε,λες και ήταν γάμος.


alt

Η σοφία της Ελληνικής φυλής, ζυμωμένης με την Ορθόδοξη πνευματικότητα, που ασυνείδητα θεωρούσε το θάνατο γάμο, γάμο της ψυχής με το Νυμφίο Χριστό. Στο νεκροταφείο με μαγνήτιζαν τα πρόσωπα των συγγενών πάνω απ'το νεκρό τους, όχι για τη θλίψη και το σπαραγμό τους,οχι. Τότε δεν το καταλάβαινα, άλλωστε τώρα αναφέρομαι σε ηλικίες από τεσάρων,πέντε εως δέκα,έντεκα χρονών. Τώρα όμως, δεκαετίες αργότερα, μπορώ εν μέρη να ερμηνεύσω αυτό το ασυνείδητο κίνητρο. Το ανθρώπινο πρόσωπο μέσα στο βαθύ πόνο και σπαραγμό αποχωρίζεται το γήινο περίβλημα, μένει γυμνό και τετραχηλισμένο μπροστά στο υπερβατικό, στο Θεικό. Φέρει πάνω του στοιχεία του άλλου κόσμου, γίνεται το ίδιο υπερβατικό με φοβερές προεκτάσεις.

alt

Φοβόμουν, αλλά πάντα έριχνα μια ματιά στο νεκρό εκεί μέσα στον τάφο, ανάμεσα σε λουλούδια, μήλα, ρόδια, καρύδια...συνήθειες και έθιμα χιλιάδων χρόνων σε τούτον τον τόπο.

Ετσι έπεφτε η αυλαία με τις τελευταίες παρακλήσεις των συγχωριανών του ,να πει τα χαιρετισματα στους δικούς τους..... Καλό κατευόδιο..