alt

Αν μελετήσουμε προσεκτικά και με πνεύμα αυτογνωσίας αλλά και αυτοκριτικής την Ιερά Ιστορία, σίγουρα εκεί μέσα θα βρούμε να ξετυλίγεται βήμα-βήμα και η δική μας πνευματική πορεία, αλλά και ο τρόπος αυτής της πορείας, δίχως λάθη που μπορεί να αποβούν μοιραία.  Όταν λέμε Ιερά Ιστορία, εννοούμε την Παλαιά και Καινή Διαθήκη.  Εκεί διαδραματίζεται η κάθοδος του Αγιού Θεού στη γη, αλλά και η οδός της ανόδου του ανθρώπου στον ουρανό.  Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και ο άνθρωπος Θεώνεται.  Τα θέματα βέβαια που ξεδιπλώνονται είναι άπειρα, αλλά εδώ θα μείνουμε (στο μέτρο των δυνατοτήτων μας) στη Βιβλική διήγηση της πτώσης. Διαβάζουμε λοιπόν ότι ο Θεός έφτιαξε τον παράδεισο και μέσα στον παράδεισο μεταξύ όλων των άλλων φυτών έβαλε και ένα δέντρο που το ονομάζει «ξύλο της ζωής» και «δέντρο της γνώσεως».  

alt

λα καλά ως εδώ, αλλά στη συνέχεια βλέπουμε πως ο Θεός απαγορεύει στον άνθρωπο να φάει απ' τους καρπούς αυτού του δέντρου, του «δέντρου της ζωής».  Γιατί άραγε;  Ο καλός και πανάγαθος Θεός είχε φτιάξει μέσα στον παράδεισο ένα δέντρο με κακούς καρπούς;  Είναι δυνατόν αυτό, τη στιγμή μάλιστα που ίδιος όταν είδε τη δημιουργία του λέει πως όλα ήταν καλά, « καv ε6δεν A Θεxς τp πάντα, Eσα ποίησε, καv 0δοz καλp λίαν».  Έτσι είναι, όλα στον παράδεισο ήταν καλά, και ο άνθρωπος καλείται εκεί να θεωθεί, να γνωρίσει το Θεό, να ενωθεί μαζί του μόνιμα σε μια άτρεπτη κατάσταση, με την ελεύθερη βούλησή του και τότε θα ήταν  έτοιμος να γευθεί τους καρπούς του ξύλου της Ζωής, που ήταν ο Θείος Λόγος, ο Χριστός. Οι πρωτόπλαστοι αναζήτησαν την Θέωσή τους δίχως αυτή την «ασκητική» προετοιμασία που θα τους ετοίμαζε να θέλουν πραγματικά και «άτρεπτα» την ένωσή τους με το Θεό. Είναι αυτή η κατάσταση που διαιωνίζει την πτώση μέσα στους αιώνες απ' όλους μας. Κάνοντας αυτές τις σκέψεις μου έρχεται στο νου ο Θείος Μωϋσής που πριν αντικρίσει την «καιόμενη βάτο», τον άσαρκο Λόγο, είχε αποσυρθεί στην έρημο σαράντα χρόνια να ετοιμαστεί, αλλά και κάτι ποιό σημαντικό και χαραχτηριστικό που μας το έδειξε ο ίδιος ο Κύριος.

alt

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια διδαχής και ζωής κοντά του οι μαθητές του μέχρι να τους δώσει να γευθούν το «σώμα και το αίμα του». Αυτός είναι ο «Μυστικός Δείπνος» που είχαν κληθεί οι πρωτόπλαστοι δίχως να χρειαζόταν η Θεία θυσία. Σκεφτείτε ο Μυστικός Δείπνος να διαδραματιζόταν στην αρχή της κλίσης των μαθητών, θα είχαμε για δεύτερη φορά στα κείμενα της Αγίας Γραφής μια πτώση στο πρόσωπο του Ιούδα αυτή τη φορά. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση όλων μας για όλα όσα διαδραματίζονται στις μέρες μας, εντός και εκτός Εκκλησίας.

 alt